საინტერესო

როგორ იქცევა 18 წლის ნინო, რომლის დედა 11 წელია ემიგრანტია?

მინდა, ნინოზე მოგიყვეთ. ის 18 წლისაა, პირველი კურსის სტუდენტია და უკვე ორ ადგილას მუშაობს. თბილისში ჩემი სამსახურის წინ ძალიან კარგ ყავას ამზადებენ და მეც შესვენებაზე  ხშირად ვსტუმრობ ამ ყავის სახლს, სადაც ჩემი ყურადღება მიმტანმა გოგონამ მიიქცია, შეუძლებელია, ვერ შეამჩნიოთ  მისი გარეგნობის პატრონი. გრძელი წითური თმა, დიდი თაფლისფერი თვალები, ძალიან თხელი ტანი და თეთრი კანი. რამდენჯერმე „ჩაიც“ დავუტოვე, ნუ შეწუხდებითო მითხრა, მაგრამ აბა რა შეწუხებაა?!

მე მოვუხშირე ყავის სახლში სტუმრობას, ნინო უკვე კარგად მცნობდა, ხშირად მიღიმოდა, ერთ საღამოს გვაინობამდე შემოვრჩი, ნინოს ვუთხარი სახლამდე მიგაცილებ -მეთქი. მეტროთი წავალო მითხრა, მაგრამ ,როგორც აღმოჩნდა, ერთი გზა გვქონდა და დამთანხმდა. გზაში ბევრი ვილაპარაკეთ. მომიყვა თავის ცხოვრებაზე. 11 წლის ყოფილა, როდესაც დედამისი საბერძნეთში წავიდა სამუშაოდ, ის კი მამასთან და ორ დასთან ერთად ცხოვრობს თბილისში. მის ოჯახს ბევრი სჭირდება, მაგრამ როგორც თვითონ ამბობს ცდილობს დედას ხელი შეუწყოს და ორ ადგილას მუშაობს. მამა უმუშევარი ყავს და როცა მასზე ვკითხე, გაიღიმა ნაძალადევად, როგორც ჩანს, დიდად აღფრთოვანებული არ არის საკუთარი მამის გმირობით.

ჩემი სამსახურის გადამკიდეს უნივერსიტეტში არც თუ ისე სახარბიელო შედეგები მაქვსო _ თქვა, თუმცა დედას რომ კისერზე არ ვაზივარ სარჩენად, ეგ მამშვიდებსო. დედა ხშირად ეუბნება ნინოს, დაანებე თავი მუშაობას და სწავლას მიხედე აბა მე აქ რისთვის ვარო, მაგრამ ნინოს უნდა, დედა რაც შეიძლება მალე ჩამოვიდეს, არ უნდა თავისმა დებმაც ისეთივე სიცარიელი იგრძნონ უდედოდ, როგორსაც თვითონ გრძნობდა, როცა დედა წავიდა. მარიამი, ნინოს უნცროსი და ახლა 10 წლის არის, სამი წლიდან  ნინო უწევდა დედობას, მაგრამ ამბობს, რთული ხასიათი გაუხდა, საერთოდ აღარ მიჯერებს და ახლა სჭირდება დედაო. ნინომ ერთი საიდუმლოც გამანდო, ის არ ხარჯავს დედას გამოგზავნილ ფულს, თავის სახელზე ბანკში ანაბარი აქვს გახსნილი და იქ შეაქვს. უკვე ორი წელია, რაც დამოუკიდებლი შემოსავალი აქვს, თავიდან ბანკში შედარებით ნაკლები თანხა შეჰქონდა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც მეორე სამსახურიც დაიწყო ცდილობს, თავისი დების მოთხოვნილებები მისივე ხელფასიდან დააკმაყოფილოს და დედას გამოგზავნილ ფულს ხელი არ ახლოს.

„დედები ზოგჯერ ბოლო თეთრამდე უგზავნიან  ფულს ოჯახებს და მერე თვიდან თვემდე თავიც რომ ასტკივდეთ, წამლის საყიდი ფული აღარ რჩებათ. დედაჩემიც ესეა, ყველაფერი თქვენთვის მინდაო, იძახის და რასაც იღებს ყველაფერს  აქეთ აგზავნის. მამასთან არც თუ ისე კარგი დამოკიდებულება მაქვს, არ მუშაობს, მთელი დღეები გასულია სახლიდან და გვიან ბრუნდება, ხშირად სვამს და დედას ნაშრომს საერთოდ არ უფრთხილდება. დედაჩემი უკვე ორი წელია ფულს ჩემს სახელზე გზავნის, ძალიან ცოტას ვიტოვებ დედას გამოგზავნილი ფულიდან, დანარჩენი ბანკში შემაქვს და მამაჩემს ვეუბნები სულ ესაა, რაც გამოგზავნა დედამ- თქო და ვანაწილებ მამაჩემზე და ჩემს დებზე, თუმცა ჩემს დებს ჩემი ხელფასიდანაც ვუკეთებ საჩუქრებს, პატარები არიან ჯერ და ყველაფერი უნდათ, ყველაფერს ითხოვენ. მე მინდა, დედა მალე დაბრუნდეს, ის წლები, რაც მე გავიარე არ მინდა, ჩემმა დებმაც გაიარონ. ადრე ბებო ცხოვრობდა ჩვენთან, მამასაც ის უვლიდა _ რა სასაცილოა, ხო?_  40 წლის კაცზე რომ ამბობ უვლიდაო… ჩვენც ბებომ გაგვზარდა ისე, როგორც შეეძლო, სულით და გულით. საოცარი ბებო მყავდა, მაგრამ სამი წლის წინ გარდაიცვალა მოულოდნელად, საშინელი ტკივილი იყო. მაგის მერე მამაჩემმაც აიშვა. ახლა მე ჩემი დები და მამა ვცხოვრობთ ერთად. სიმართლე გითხრათ, ჩემს ანაბარზე უკვე სოლიდური თანხა დევს და ამის შესახებ დედამაც  არ იცოდა, რამდენიმე კვირის წინ ვუთხარი და იცით როგორ იტირა?! ვეღარ ლაპარაკობდა… დამპირდა, მალე ჩამოვალო და მეც ველოდები. არ მესმის იმ შვილების, სამწუხაროდ დღეს ბევრი არიან ასეთები, უკან მოუხედავად რომ ხარჯავენ მშობლების გამოგზავნილ ფულებს და ამით კაი ტიპები გამოდიან. არ მესმის იმ ახალგაზრდების, რომლებიც ამაყად ამბობენ დედაჩემი უცხოეთში მუშაობსო, რა არის საამაყო იმაში, რომ  შენი მშობელი სხვის დედას ან შვილებს უვლის? ან სახლებს ალაგებს? არ მესმის, როგორ შეუძლიათ ასე სულმოუთქმელად და ხარბად დახარჯონ მშობლების გამოგზავნილი ფული, ან მეუღლეების. თუმცა რა მიკვირს, მამაჩემი აქ არ მყავს, ამის ცოცხალი მაგალითი?! დედაჩემს ფული გამოგზავნილი არ ქონდა უკვე შეკრებილი ყავდა თავისი საძმაკაცო და სვამდნენ ცოლების სადღეგრძელოს!“  _ ნინო მიყვებოდა ამას და ნერვულად ისრესდა ნაზ, თეთრ ხელებს.

თქვენ რა აზრის ხართ ამაზე? _ მომიბრუნდა და მკითხა…

დავფიქრდი, მეც ზუსტად იმას ვფიქრობდი რასაც ნინო,  მაგრამ სხვანაირად ვიქცეოდი. დედაჩემიც ხომ ემიგრანტია, უკვე 60 წლისაა, 20 წელია ესპანეთში ცხოვრობს, ჩამოდის ხოლმე საქართველოში, ჩვენც მივყავართ თავისთან,  ჩემი ძმაც და თავისი ცოლიც დედასთან ცხოვრობენ ესპანეთში. მამა თითქმის არ მახსოვს, პატარა ვიყავი რომ გარდაიცვალა. მე ერთხელაც არ მოვქცეულვარ ისე, როგორც იქცევა ნინო,  ეს სამაგალითო ახალგაზრდა გოგონა! დავფიქრდი მის შეკითხვაზე და ვუპასუხე:

-მე?… მე დედაჩემის გამოგზავნილი ფულით ნაყიდ მანქანაზე ვზივარ, ის 20 წელია ემიგრანტია…

თავი ჩავხარე… ნინომაც უხერხულად გაიღიმა.

მე ისევ დავდივარ ყავის სახლში და სამსახურიდან ისევ ერთად ვბრუნდებით, ისევ ბევრს ვლაპარაკობთ და ბევრ რამეს ვსწავლობ ნინოსგან.

ყველაზე მეტი, რაც დედას შეგვიძლია გავუკეთოთ ისაა, რომ ვაჩვენოთ ჩვენი სიყვარული. მე ნინოზე ბევრად უფროსი ვარ, მაგრამ ეს ნინოსგან ვისწავლე.

მიყვარხარ დედა!

სოფიო სამხარაძე

35 წლის.

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

მსგავსი სიახლეები

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Back to top button
Close