საბავშვო

როგორ გადავაჩვიოთ პატარები ტყუილების თქმას?

განსაზღვრულ ასაკამდე ბავშვები საერთოდ არ ცრუობენ, არ შეუძლიათ და ვერც კი წარმოუდგენიათ, რომ ეს შესაძლებელია. სამწუხაროდ, ტყუილის ნაკვერჩხალს ბავშვებში სწორედ ჩვენ, უფროსები ვაღვივებთ. ბავშვი მაშინ ამბობს ტყუილს, როდესაც ხვდება, რომ სიმართლის თქმა სახიფათოა : დასჯიან, დასცინებენ ან არ დაუჯერებენ. დაუშვებელია, არასდროს დაისაჯოს ბავშვი, მაგრამ, სასჯელი ისეთი უნდა იყოს, რომ ბავშვი მიხვდეს: ის თავად კი არ არის ცუდი, არამედ კონკრეტული საქციელი, რომელიც არ მოუწონეთ, თავად კი იმიტომაა დამნაშავე, რომ ასეთი რამ ჩაიდინა და არა იმიტომ, რომ ამის შესახებ უფროსმა შეიტყო. უმჯობესია, თუ „ საზღვრების გადალახვის ზომები“ ლოგიკურად გამოვლინდება თავად საქციელიდან, ხოლო დამსჯელი უფროსის როლი მინიმუმამდე დავა.

რა თქმა უნდა, პატარები იმიტომ კი არ გვაწვდიან ყალბ და საეჭვო ინფორმაციას, რომ ისინი გამიზნულად ცრუობენ, არამედ იმიტომ, რომ უბრალოდ, არ ახსოვთ, რა მოხდა სინამდვილეში, ან არასწორად, თავისებურად გაიგეს. ასეთ დროს, რა საკვირველია, არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება ბავშვის გაკიცხვა და მისთვის იმის მტკიცება, რომ მან იცრუა.

არსებობს კიდევ ერთი მიზეზი, თუ რატომ ამბობენ ბავშვები ტყუილს, ან უკეთ რომ ვთქვათ, კიდევ უფრო ხშირია, როცა ისინი სიმართლეს არ ამბობენ, რადგან მობეზრდათ თქვენი დაჟინებული გამოკითხვები. როგორ უნდა მოვიქცეთ?

მშობლებს ყოველთვის ურჩევენ, დაწვრილებით გამოჰკითხონ ბავშვებს ყოველდღიური ამბები, რაც მათ საბავშვო ბაღში გადახდათ : რა ჭამეს, როგორ ეძინათ, რით იყვნენ დაკავებულები და ვისთან ერთად თამაშობდნენ.

თავისთავად, ეს სავსებით მართებული ხერხია, მაგრამ თუ ბავშვი ნაკლებად გახსნილი და კომუნიკაბელურია, ხოლო მშობელი მეტისმეტად დაჟინებული და მომთხოვნი, ბავშვი შეიძლება უბრალოდ დაიღალოს. მისთვის უფრო იოლია, დადუმდეს ან რაიმე ჩვეულებრივი ფრაზებით დაიძვრინოს თავი, როგორიცაა : არაფერი არ მომხდარა, ყველაფერი რიგზეა“, ვიდრე თითოეული თავისი ნაბიჯის ანგარიში ჩააბაროს მშობლებს. ასე რომ, როდესაც ბავშვისადმი ყურადღებას ვიჩენთ, მაინც უნდა დავიცვათ გარკვეული ზღვარი. თუ თქვენ გრძნობთ, რომ ბავშვი ეწინააღმდეგება ზოგიერთი თემის განხილვას, თავი დაანებეთ და შეეცადეთ, საუბარს ოდნავ მოგვიანებით დაუბრუნდეთ. შეიძლება, თქვენი პატარა იმ კონკრეტულ მომენტში მართლაც დაღლილია და არ შეუძლია დიდხანს საუბარი.

მეორე საკითხია, როდესაც შესაძლებელია, ბავშვისთვის ლაპარაკის სურვილის არქონა გამოწვეული იყოს ემოციური დაძაბულობით, ასეთ შემთხვევაში საკითხი არ უნდა დაიხუროს, უბრალოდ, უნდა ეცადოთ, სიტუაცია ფრთხილად გაარკვიოთ, შესაძლოა ირიბი გზებით – თამაშით, ზღაპრის გამოგონებით, ნახატებით.

რეზიუმე:

ბავშვი მაშინ ამბობს ტყუილს, როდესაც აღმოაჩენს, რომ სიმართლის თქმა სახიფათოა.

სასჯელი, ისეთი უნდა იყოს, რომ ბავშვმა გაიგოს : ცუდი თვითონ კი არა, არამედ მის მიერ ჩადენილი კონკრეტული საქციელია.

პატარა ბავშვები გამიზნულად იშვიათად ცრუობენ, მათ ხშირად უბრალოდ არ ახსოვთ, რა მოხდა სინამდვილეში.

წყარო: postalioni.com

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

მსგავსი სიახლეები

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Back to top button
Close