საზოგადოება

“პაციენტი რიკოთზეა და ერთი საათი დააგვიანდებაო …”- ექი­მე­ბის მხი­ა­რუ­ლი ცხოვ­რე­ბა

ბავ­შ­ვო­ბა­ში ექი­მად თა­ვი ვერ წარ­მო­ედ­გი­ნა, ყვე­ლა­ზე მე­ტად წე­რა უყ­ვარ­და.
მო­ზარ­დო­ბი­სას კი ამ პრო­ფე­სი­ი­სად­მი ინ­ტე­რე­სი გა­უჩ­ნ­და და ამი­ტომ ჩა­ა­ბა­რა სა­მე­დი­ცი­ნო ინ­ს­ტი­ტუტ­ში. რო­გორც თა­ვად ამ­ბობს, აქვს პა­ტი­ვი, იყოს ექი­მი. სრუ­ლი­ად ახალ­გაზ­რ­დამ უკ­ვე ოთხ­ჯერ გა­და­არ­ჩი­ნა ადა­მი­ა­ნის სი­ცოცხ­ლე _ გა­ჩე­რე­ბუ­ლი გუ­ლი აამუ­შა­ვა. ენ­დოკ­რი­ნო­ლო­გი ფიქ­რია ში­ომ­ღ­ვ­დ­ლიშ­ვი­ლი ამ­ჯე­რად სა­ხა­ლი­სო ამ­ბებს გა­იხ­სე­ნებს, რომ­ლე­ბიც მი­სი ყო­ველ­დღი­უ­რი ცხოვ­რე­ბის შე­მად­გე­ნე­ლი ნა­წი­ლია.


კუ­რი­ო­ზე­ბი სპე­ცი­ა­ლო­ბი­დან

პა­ცი­ენტს ვუ­წერ ტაბ­ლე­ტებს და ვე­უბ­ნე­ბი, უნ­და მი­ი­ღოთ ერ­თი მე­ო­რე­დი _ აბი. მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ ვერ მიხ­ვ­და, `ერ­თი მე­ო­რე­დი~ რას ნიშ­ნავს და მე­ტი და­კონ­კ­რე­ტე­ბაა სა­ჭი­რო. ფურ­ცელ­ზე დავ­ხა­ტე წრე, მე­რე შუ­ა­ზე გავ­ყა­ვი, ერ­თი ნა­ხე­ვა­რი გა­ვა­მუ­ქე და ვუთხა­რი: ეს არ და­ლი­ოთ, მე­ო­რე ნა­წი­ლი მი­ი­ღეთ. მი­რე­კავს და მე­კითხე­ბა: ვერ მივ­ხ­ვ­დი, მუ­ქი ფე­რის ნა­წი­ლი უნ­და დავ­ლიო თუ მე­ო­რეო?
მა­მა-შვი­ლი და­დი­ო­და ჩემ­თან. შვი­ლი იყო პა­ცი­ენ­ტი, რო­მე­ლიც ანა­ლი­ზე­ბის ჩა­სა­ბა­რებ­ლად გავ­გ­ზავ­ნე. რა­ღაც დრო­ის შემ­დეგ, გან­მე­ო­რე­ბი­თი ანა­ლი­ზი დას­ჭირ­და. რო­ცა ვნა­ხე მე­ო­რე ანა­ლი­ზი და პირ­ველს შე­ვა­და­რე, იმ­დე­ნად გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი იყო ერ­თ­მა­ნე­თის­გან, რომ არა­ნა­ირ ლო­გი­კა­ში არ ჯდე­ბო­და. პა­ცი­ენტს ჩა­ვე­ძიე, რო­დის და რო­გორ აიღო გან­მე­ო­რე­ბი­თი ანა­ლი­ზი? აღ­მოჩ­ნ­და, რომ რო­დე­საც ლა­ბო­რა­ტო­რი­ა­ში შე­სას­ვ­ლე­ლად გვა­რი გა­მო­აცხა­დეს, შვი­ლის ნაც­ვ­ლად მა­მა შე­სუ­ლა და იცით, რა­ტომ? ჩე­მი შვი­ლი რა­ღაც საქ­მე­ზე გა­ვი­და და რი­გი რომ არ და­მე­კარ­გა, მე შე­ვე­დი და ანა­ლი­ზი ჩა­ვა­ბა­რეო, _ მი­პა­სუ­ხა მა­მამ.

რი­კოთს გა­მოს­ც­დ­ნენ
სას­წ­რა­ფო სა­მე­დი­ცი­ნო სამ­სა­ხურ­ში მო­რი­გე­ო­ბის დროს, გა­მო­რიცხუ­ლია, დღე ისე გა­ვი­დეს, რომ კუ­რი­ო­ზუ­ლი თუ არა, ღი­მი­ლის მომ­გ­ვ­რე­ლი რამ არ მოხ­დეს. მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, ზამ­თარ­ში გა­მო­ძა­ხე­ბე­ბის რიცხ­ვი იზ­რ­დე­ბა და შე­საძ­ლოა, პა­ცი­ენ­ტ­თან მის­ვ­ლა დაგ­ვი­ან­დეს. მე და ჩე­მი კო­ლე­გა მი­ვე­დით გა­მო­ძა­ხე­ბა­ზე და ავად­მ­ყო­ფი მო­ვი­კითხეთ. _ თქვენ ჯერ ჩა­მოს­ხე­დით, დაბ­რ­ძან­დით, _ გვე­უბ­ნე­ბი­ან. პა­ცი­ენ­ტი და­სავ­ლე­თი­დან მოჰ­ყავთ და ახ­ლა, რი­კოთს გა­მოს­ც­დ­ნენ. და­ახ­ლო­ე­ბით ერ­თი სა­ა­თი კი­დევ შე­იძ­ლე­ბა მო­გი­წი­ოთ ლო­დინ­მა… საქ­მე წინ წა­იგ­დეს, _ ავად­მ­ყო­ფი რო­ცა მო­ვა, ექი­მი უკ­ვე ად­გილ­ზე დახ­ვ­დე­ბაო.

ვერ ვა­ძი­ნებთ
ბავ­შ­ვი ძა­ლი­ან ტი­რი­სო, _ ასე­თი სა­ხის გა­მო­ძა­ხე­ბა შე­მო­ვი­და. მი­ვა­დე­ქით, სახ­ლ­ში დაგ­ვ­ხ­ვ­დ­ნენ ბავ­შ­ვის მა­მა და ბა­ბუა (სი­მამ­რი). ბავ­შ­ვის დე­და სამ­შო­ბი­ა­რო­შია და სი­დედ­რიც მას­თა­ნაა. პა­ტა­რა ტი­რო­და, მა­მამ და ბა­ბუ­ამ ვერ და­ა­ძი­ნეს და ამი­ტომ გა­მოგ­ვი­ძა­ხეს. ექი­მი ქა­ლი მი­ვი­დო­და თუ კა­ცი, ამას მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა არ ჰქონ­და, რად­გან რო­გორც აგ­ვიხ­ს­ნეს, ბავშვს უცხო ადა­მი­ა­ნე­ბის ეში­ნო­და და ჩვენს და­ნახ­ვა­ზე გა­ჩუმ­დე­ბო­და. ასეც მოხ­და, ბავ­შ­ვი დაგ­ვე­მორ­ჩი­ლა და დამ­შ­ვიდ­და.

არა­სა­მე­დი­ცი­ნო პრო­ფი­ლის თხოვ­ნე­ბი
ექი­მე­ბი პა­ცი­ენ­ტის­გან ჩა­მო­ვე­დით და სა­ნამ ჩავ­ს­ხ­დე­ბით, სას­წ­რა­ფო დახ­მა­რე­ბის მან­ქა­ნას­თან მობ­რ­ძან­და ქალ­ბა­ტო­ნი. გვთხო­ვა, თუ შე­იძ­ლე­ბა, რომ ჩემ­თან ბი­ნა­ში ამოხ­ვი­დე­თო? ვი­ფიქ­რეთ, რომ სას­წ­რა­ფო გა­მო­ძა­ხე­ბუ­ლი ჰყავ­და და ალ­ბათ, და­აგ­ვი­ა­ნა. ვკითხეთ, რა პრობ­ლე­მა ჰქონ­და? ქალ­მა აგ­ვიხ­ს­ნა: _ ჩა­მო­სა­კი­დი ტე­ლე­ფო­ნი ვი­ყი­დე, მე­ზო­ბელს ვერ ვენ­დო­ბი, თქვენ რომ ამობ­რ­ძან­დეთ და კე­დელ­ზე და­მი­კი­დოთ, შე­საძ­ლე­ბე­ლიაო?
`მე გზას ვუთ­მობ სას­წ­რა­ფოს~ _ ასე­თი აქ­ცია გა­ნა­ხორ­ცი­ე­ლა ჩვენ­მა სამ­სა­ხურ­მა. სა­ბედ­ნი­ე­როდ, მო­სახ­ლე­ო­ბამ აიტა­ცა ეს ლო­ზუნ­გი და სა­ცო­ბე­ბის დროს, შეძ­ლე­ბის­დაგ­ვა­რად გვით­მობ­დ­ნენ გზას. მი­ვე­დით ერთ-ერთ ოჯახ­ში, პა­ცი­ენტს დახ­მა­რე­ბა რომ აღ­მო­ვუ­ჩი­ნოთ და გვპა­სუ­ხო­ბენ: ჩვენ არ გვჭირ­დე­ბა პა­ცი­ენ­ტის გა­სინ­ჯ­ვა. ვი­ცით, ის რო­მელ კლი­ნი­კა­ში უნ­და გა­და­ვიყ­ვა­ნოთ და მან­ქა­ნაც გვყავს. თქვენ იმი­ტომ გა­მო­გი­ძა­ხეთ, რომ წინ წახ­ვალთ სი­რე­ნე­ბით (გზას დაგ­ვით­მო­ბენ) და ჩვე­ნი მან­ქა­ნით კი უკან გა­მოგ­ყ­ვე­ბი­თო. პი­კის სა­ა­თი იყო, სა­ცო­ბებს გვერდს ვერ აუვ­ლიდ­ნენ და ასე მარ­ტი­ვად მო­ძებ­ნეს გა­მო­სა­ვა­ლი.

კო­ლე­გე­ბის მო­ნა­ყო­ლი

2 იან­ვა­რია და გა­მო­ძა­ხე­ბა­ზე მი­დის ბრი­გა­და. სახ­ლ­ში პა­ცი­ენ­ტი არ ჩანს. დახ­ვ­დათ გაშ­ლი­ლი სუფ­რა და პი­ჯაკ­ში გა­მოწყო­ბი­ლი მა­მა­კა­ცი. ეკითხე­ბი­ან: სად არის პა­ცი­ენ­ტი? _ აგერ ვარ, დაბ­რ­ძან­დით. მინ­და, რომ უფა­სო ექი­მი და­მე­ბე­დო­სო!
ზა­რია კერ­ძო და­სახ­ლე­ბი­დან, ადა­მი­ანს შე­ტე­ვა აქვს და ჩხუ­ბობ­სო. ფსი­ქი­კუ­რი პრობ­ლე­მა ეგო­ნათ და ოპე­რა­ტორ­მა ჩა­ი­ნიშ­ნა მი­სა­მარ­თი. იმან, ვინც და­რე­კა, სა­ნამ ყურ­მილს და­კი­დებ­და, ბო­ლო წამს თქვა _ რომ წა­მოხ­ვალთ, სი­გა­რე­ტი წა­მო­მი­ღე­თო.
სა­ტე­ლე­ფო­ნო სა­უ­ბა­რი მი­დის და ჰკითხეს, _ ავად­მ­ყოფს რა აწუ­ხებ­სო? _ უგო­ნოდ არი­სო. ოპე­რა­ტორ­მა სცა­და და­ზუს­ტე­ბა, _ ვინ არის და რამ­დე­ნი წლი­საა? პა­სუ­ხი: _ მე ვარ უგო­ნოდ. ეს გე­ნი­ა­ლუ­რი შემ­თხ­ვე­ვა იყო.

გან­წყო­ბა
არი­ან მო­ხუ­ცი ქალ­ბა­ტო­ნე­ბი, ვი­საც შვი­ლე­ბი საზღ­ვარ­გა­რეთ ჰყავთ ან მათ გვერ­დით არ ცხოვ­რო­ბენ. ერ­თი 92 წლის ქალ­ბა­ტო­ნი ჩვე­ნი ქრო­ნი­კუ­ლი პა­ცი­ენ­ტია. ხში­რად გვი­ძა­ხებს, მო­ტი­ვი მარ­ტო­ო­ბაა, ზოგ­ჯერ ძა­ლი­ან უჭირს. ამას წი­ნათ მი­ვე­დით და ჩი­ვი­ლებს ვე­კითხე­ბით _ სტან­დარ­ტუ­ლად ანამ­ნე­ზის შევ­სე­ბა მიმ­დი­ნა­რე­ობს. მო­ხუ­ცი გვე­უბ­ნე­ბა: სა­ერ­თოდ არა­ფე­რი არ მა­წუ­ხებს, უბ­რა­ლოდ ამ ბო­ლო დროს არაფ­რის გან­წყო­ბა აღარ მაქვს და რა­ღაც ხა­სი­ათ­ზეც არ ვარო. ერ­თ­გ­ვა­რად სა­სი­ა­მოვ­ნოა, რო­ცა 92 წლის ქა­ლი გან­წყო­ბის გარ­და, არა­ფერს უჩი­ვის და ჩვე­ნი გა­მო­ძა­ხე­ბა იმი­ტომ უნ­და, რომ ექი­მის და­ნახ­ვა სი­ა­მოვ­ნებს.

რო­მე­ლი ზღვა?
ზღვა­ზე იყ­ვ­ნენ ცოლ-ქმა­რი და ქალ­მა მე­უღ­ლე და­კარ­გა, ვე­ღარ პო­უ­ლობს. ამ დროს `სას­წ­რა­ფო~ ბრი­გა­დის გარ­და, გა­მო­ძა­ხე­ბა­ზე სა­პატ­რუ­ლო და სა­მაშ­ვე­ლო ეკი­პა­ჟე­ბიც მი­დი­ან. მთე­ლი ეს ხალ­ხი წა­ვე­დით თბი­ლი­სის ზღვა­ზე. ვე­ძებთ, ვე­ძებთ და არა­ვინ არ ჩანს. ოპე­რა­ტო­რე­ბი თა­ვი­დან არ­კ­ვე­ვენ, რა ხდე­ბა? გა­ირ­კ­ვა, რომ ზა­რი შე­მო­სუ­ლია ბა­თუ­მი­დან და ის კა­ცი ბა­თუ­მის პლი­აჟ­ზე და­ი­კარ­გა. ოპე­რა­ტორ­მა კი სწო­რად ჩა­ი­ნიშ­ნა ად­გი­ლი, მაგ­რამ ქალ­ბა­ტონს შე­ე­შა­ლა და თბი­ლი­სის ზღვა თქვა, ბა­თუ­მის ნაც­ვ­ლად.

ემო­ცი­უ­რი
გუ­რუ­ლებ­თან მოვ­ხ­ვ­დით, პა­ცი­ენ­ტი 70 წლის ძა­ლი­ან ემო­ცი­უ­რი კა­ცია, რო­მელ­საც არ­ტე­რი­უ­ლი ჰი­პერ­ტენ­ზია _ მა­ღა­ლი წნე­ვა აქვს. აფო­რი­ა­ქე­ბუ­ლი გა­დის და გა­მო­დის, ვე­რაფ­რით დავ­ს­ვით. ჯერ იმას გვიხ­ს­ნის, გუ­რუ­ლი ვარ და შე­უძ­ლე­ბე­ლია, ჩემ­თ­ვის დაჯ­დო­მა, და მით უმე­ტეს, მა­ღა­ლი წნე­ვის დროს რომ დავ­ჯ­დე, გა­მო­რიცხუ­ლიაო. რა არის თქვე­ნი ნორ­მა­ლუ­რი წნე­ვა? _ ვე­კითხე­ბით, ახ­ლან­დელს უნ­და შე­ვა­და­როთ. დი­დი ემო­ცი­ე­ბით გვე­უბ­ნე­ბა: ბა­ბუ, ჩე­მი ბუ­ნებ­რი­ვი წნე­ვა 180-მდე იქ­ნე­ბა. ახ­ლა თუა 300, თქვე­ნის­თა­ნა ახალ­გაზ­რ­და და ლა­მა­ზი გო­გო­ნე­ბის შემ­ხედ­ვა­რეს 400-მდეც ამი­ვი­დო­და. არ გა­მიმ­ხი­ლოთ რამ­დე­ნია, ისე გა­მი­კე­თეთ ყვე­ლა­ფე­რი, რომ უფ­რო ზე­მოთ არ წა­ვი­დე­სო.

თაყ­ვა­ნის­მ­ცემ­ლე­ბი

ერ­თი მო­ხუ­ცი ქალ­ბა­ტო­ნი გვყავს, რო­მელ­საც ძა­ლი­ან მოს­წონს ერ­თი ჩვე­ნი ექი­მი ბი­ჭი. გა­მო­ძა­ხე­ბის დროს, ხაზ­გას­მით და კა­ტე­გო­რი­უ­ლად ითხოვს, რომ ის ბრი­გა­და მი­ვი­დეს, სა­დაც ეს ახალ­გაზ­რ­და მუ­შა­ობს. უბ­რა­ლოდ, ძა­ლი­ან სი­ა­მოვ­ნებს ასე­თი სიმ­პა­თი­უ­რი ექი­მის სტუმ­რო­ბა.
ერ­თი თაყ­ვა­ნის­მ­ცე­მე­ლი ქალ­ბა­ტო­ნი მეც მყავს, ოღონდ მას უნ­და, რომ თა­ვი­სი მე­ზო­ბე­ლი ბი­ჭი გა­მაც­ნოს. ყო­ველ­თ­ვის, რო­ცა და­ემ­თხ­ვე­ვა და ამ ქა­ლის მი­სა­მარ­თ­ზე აღ­მოვ­ჩ­ნ­დე­ბი, მი­დის ტე­ლე­ფონ­თან, ურე­კავს იმ ბიჭს და ეუბ­ნე­ბა _ `ის მო­ვი­და, ჩა­მო­დი!~ იმ­დენ­ჯერ სთხო­ვა მო­დიო, რომ ეტყო­ბა, იმა­საც მო­ე­რი­და და ერ­თხელ ჩა­მო­ვი­და. ჩვენ ერ­თ­მა­ნეთს შევ­ხე­დეთ და გა­ვუ­ღი­მეთ.

რი­სი ეში­ნი­ათ მა­მა­კა­ცებს?

ვერ წარ­მო­იდ­გენთ, ძლი­ე­რი სქე­სის წარ­მო­მად­გენ­ლებს, ინი­ექ­ცი­ე­ბის მი­მართ რო­გო­რი ში­ში აქვთ. სრულ პა­ნი­კა­ში და კა­ტე­გო­რი­უ­ლად წი­ნა­აღ­მ­დეგ­ნი არი­ან. ბავ­შ­ვებ­თან უფ­რო მარ­ტი­ვია ამ თვალ­საზ­რი­სით მუ­შა­ო­ბა, ვიდ­რე მა­მა­კა­ცებ­თან. თხოვ­ნით, ღი­მი­ლით, დარ­წ­მუ­ნე­ბით _ რა­ღაც­ნა­ი­რად უნ­და და­ვი­თან­ხ­მოთ ხოლ­მე. ერთ მა­მა­კაცს სჭირ­დე­ბო­და ინი­ექ­ცია, მო­ვამ­ზა­დე პრე­პა­რა­ტი და კუნ­თ­ში გა­ვუ­კე­თე. მითხ­რა: რო­გო­რი სათ­ნო გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა გაქვს და მა­ინც რა და­უნ­დო­ბე­ლი ყო­ფილ­ხარო. ბავ­შ­ვუ­რად გა­ნაწყენ­და, რომ ინი­ექ­ცი­ის გა­კე­თე­ბას ვერ ას­ც­და.
პ.შ. ცხო­ვე­ლე­ბი ძა­ლი­ან მიყ­ვარს, მაგ­რამ ოჯა­ხებ­ში ძაღ­ლე­ბი პრობ­ლე­მებს გვიქ­მ­ნი­ან. პატ­რო­ნე­ბი ღი­მი­ლით გვარ­წ­მუ­ნე­ბენ ხოლ­მე, ჩვე­ნი ძაღ­ლი არ გიკ­ბენ­თო, მაგ­რამ მა­ინც ხდე­ბა ინ­ცი­დენ­ტე­ბი. რო­ცა ძაღ­ლი ხე­დავს უცხოს და თან ფორ­მი­ან ადა­მი­ანს, რო­მე­ლიც მის პატ­რონს რა­ღაც მა­ნი­პუ­ლა­ცი­ას უტა­რებს, ის მტრად აღ­გ­ვიქ­ვამს და ცდი­ლობს ჩვენ­გან და­იც­ვას. ­გთხოვთ, ეს გა­ით­ვა­ლის­წი­ნოთ.

gza.ambebi.ge

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

მსგავსი სიახლეები

6 Comments

  1. 931986 163801The when I just read a blog, Im hoping that this doesnt disappoint me approximately this 1. Get real, Yes, it was my method to read, but When i thought youd have something interesting to state. All I hear is a number of whining about something that you could fix ought to you werent too busy trying to find attention. 917375

  2. There are a few fascinating points in time on this page but I don’t know if these center to heart. There’s some validity but I am going to take hold opinion until I check into it further. Excellent article , thanks and we want much more! Included with FeedBurner likewise

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Back to top button
Close