საზოგადოება

თითქოს ფარდა აიწია, იმ ძველი, ჩემი თბილისის და ცოტა ხნით თავისთან შეგვიშვა…

გელა კურტანიძე

10371671_545318095577774_5788750978389076300_n

წინიდან სამი გოგო მოდიოდა ხმამაღალი სიცილ-კისკისით…
-აბა რა, გენაცვალე, აუცილებლად, – ჯიგრიანი ღიმილით გამოემშვიდობა ჩემსკენ მომავალი ახალგაზრდა ბიჭი იქით მიმავალს, რომლის მხოლოდ ზურგს ვხედავდი. ისე გემრიელად იყო ნათქვამი ეს სიტყვები, სითბოდ ჩამეღვარა სულში. გული ისედაც გამთბარი მქონდა ნანახითა და განცდილით.
მივდიოდით მე და ია განახლებულ აღმაშენებელზე და გვიხაროდა, რომ ნანახმა მოლოდინს გადააჭარბა. საუკეთესოდ რესტავრირებულ ულამაზეს შენობებზე ფოტოები უკეთესად მოგიყვებიან, მე აღარ შეგაწყენთ თავს, ხალხის განწყობის გადმოცემა მინდა ვცადო. ამდენი მოსეირნე კაი ხანია არ მინახავს.
– კარგია ხეები რომ დაგვიტოვეს, ეუბნებოდა ვიღაც ქალი ეტლში მჯდომ პატარას და ტროტუარზე მიაგორებდა.
ორივე იღლიაში ყავარჯენით ძლივს მოდიოდა მოხუცი ქალბატონი და შენობებს გულმოდგინედ ათვალიერებდა.
გაწელილი რვიანის ფორმის სკამებზე ადგილს ვერ ნახავდი ჩამოსაჯდომად.
ახალგაზრდა, შუახნის, მოხუცი ადამიანები მიმოდიოდნენ ქვაფენილით მოკირწყლულ ქუჩაზე, ხმადაბლა მუსაიფობდნენ და თბილად უღიმოდნენ ერთმანეთს.
თითქოს ფარდა აიწია, იმ ძველი, ჩემი თბილისის და ცოტა ხნით თავისთან შეგვიშვა…
ამ დროს უცებ განათებული სამების ტაძარი გამოჩნდა და ისეთი განცდა დამეუფლა, თითქოს ეს გზა პირდაპირ მისკენ მიდიოდა.
მართლაც და სწორედ ასეთი გზა – სიმშვიდის, შენების, სილამაზის, ღიმილისა და სიყვარულის გზა – არის ტაძრისკენ მიმავალი…
და ამ გზას ალტერნატივა არ აქვს 

p.s. ძილისპირულია, ჩემო კარგებო, ტკბილი ძილი მისურვებია და მის დროს გადატრიალება არ მოგერიდოთ. მეტი გადატრიალება-გადმოტრიალება არც გვინდა და არც გველის, თქვენ მშვიდად იძინეთ.

წყარო postalioni.com

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

მსგავსი სიახლეები

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Back to top button
Close