საზოგადოება

“არ მინდოდა საქართველოში რაიმე მომწონებოდა” – რას წერს აფხაზი ბლოგერი ზუგდიდში ვიზიტის შემდეგ

გამოცემა sputnik-abkhazia.ru-ზე ქვეყნდება საიტის მესვეტე საიდ ბარგანჯიას ბლოგი, სადაც ის ზუგდიდში მოგზაურობის შესახებ წერს. ბარგანჯია 25 წლისაა, სწავლობდა ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სადაც საერთაშორისო ურთიერთობებს დაეუფლა. ახლა კი იურიდიულ ფაკულტეტზე სწავლობს:

“სამშაბათს დილით მე და ჩემი კოლეგა ჟურნალისტები აფხაზეთიდან დავიძარით. ჯერ კიდევ საზღვართან ვფიქრობდი, ბოლომდე ვერ ვაცნობიერებ საქართველოში რომ მივდივარ-თქო. მაინტერესებდა, როგორ გამოიყურებოდა ენგურჰესი. საზღვართან რომ მივედით, გულში რაღაცამ გამკრა. იმის არ მეშინოდა, რომ ტყვედ ამიყვანდნენ, რადგან ჩვენ არავის ვჭირდებოდით, მაგრამ უცნაური შეგრძნება დამეუფლა. საზღვარზე რამდენიმე ფოტო გადავიღე და მეგობრებს გავუგზავნე. ერთ-ერთმა მათგანმა მიპასუხა, გამყიდველოო. რასაკვირველია, იხუმრა, მაგრამ მაინც უსიამოვნო იყო.

მე 1991 წელს დავიბადე, 1992 წელს ქართულ-აფხაზური ომი დასრულდა, რომელშიც 30 სექტემბერს აფხაზებმა გაიმარჯვეს. არც ჩემი ნათესავები, არც მეგობრები არასოდეს ყოფილან საქართველოში. არანაირი კონტაქტი არ მქონდა ქართველებთან, გარდა ერთისა, რომელთანაც კრასნოდარში საერთო საცხოვრებელში ვცხოვრობდი. მასთანაც დიდად არ მქონია ურთიერთობა, ჩემზე უფროსი იყო და ის ფაქტი, რომ ჩვენს შორის ომი მოხდა, დიდად არ განგვაწყობდა ერთმანეთთან ურთიერთობისკენ.

ჩემთვის უცხოა საუბრები იმის შესახებ, რომ მსგავსი მენტალიტეტი, ტრადიციები და თვისებები გვაქვს, რომ ერთნაირი შეხედულებები გაგვაჩნია, რომ მეზობლები ნათესავებზე ახლობლებად ითვლებიან. მესაზღვრეებმა პასპორტები მოაგროვეს, გადაგვიყვანეს საზღვარზე და უკან დაგვიბრუნეს საბუთები. არც ჩვენ, არც ჩვენი ჩანთები არ გაუჩხრიკავთ. ძალიან “მოშვებულები” იყვნენ. ქართულ მხარეს ჩვენ დელეგაციას უკვე ელოდებოდა მიკროავტობუსი. ნომრები აფხაზური იყო და გამახარა ამან. ალბათ იმიტომ, რომ მათზე ჩვენს დროშას ვხედავდი.

ფანჯარასთან ვიჯექი. დათოვლილი მთები, ლამაზი ხედები, რასაკვირველია, იპყრობდნენ ჩემს ყურადღებას, მაგრამ თითქოს ვაძალებდი ჩემ თავს, რომ არ მომწონებოდა. არ მინდოდა, რომ საქართველოში რაიმე მომწონებოდა. ბუნებაც კი. არ მტოვებდა ფიქრები ომზე. რისთვის? რატომ? ვის ჭირდებოდა ეს? სამწუხაროდ, პასუხები ამ კითხვებზე ცნობილია, მაგრამ იმ მომენტში ყველაფერი სხვანაირად აღიქმებოდა. იმაზე ვფიქრობდი, ნეტავ როგორ ვიცხოვრებდით რომ არა ომი-თქო. პირველად 24 წლის მანძილზე გამიჩნდა ასეთი ფიქრები.

ფანჯრებს მიღმა პანორამა ძალიან ჰგავდა აფხაზეთს. ისეთივე სახლები, ადამიანები ეზოებში. შეგრძნება, რომ საქართველოში ვიყავი, მხოლოდ ქართული ენის გაგებისას მეუფლებოდა. როდესაც დავბრუნდით, ყველა მეკითხებოდა, როგორ შეგხვდნენო. მოკლედ ვპასუხობდი, რომ კარგად.

მივედით ენგურჰესზე, თანამშრომლები უკვე გველოდებოდნენ. დავათვალიერეთ იქაურობა. ერთ-ერთი თანამშრომელი მოვიდა ჩვენთან და გატეხილი აფხაზურით დაგველაპარკა. სოხუმში ვსწავლობდიო, იქ ბევრი მეგობარი მყავსო, მოკითხვა გადაეცით მათო. მისი სახელი არ მახსოვს, მაგრამ მოკითხვას გადმოგცემთ. როდესაც სამუშაო დავასრულეთ, სახლისკენ გამოვეშურეთ. აი, დავწერე ეს სიტყვა და გულში სითბო ჩამეღვარა. დიდი ბედნიერებაა საკუთარი სახლის ქონა. მაგრამ სახლში არ გვიშვებდნენ. დაიწყო მოლაპარაკება, სხვადასხვა არგუმენტების მოყვანა, რომ სავახშმოდ დავრჩენილიყავით. ვაღიარებ, მშივრები ვიყავით. კამათს აზრი არ ჰქონდა. აი, ამ დროს დაიწყო “სინდისის ქეჯნა”. ყველა უცნაურად უყურებდა ერთმანეთს, ან მე მეჩვენებოდა. ისე აღვიქვამდი, რომ ეს არასწორი იყო, მაგრამ ვერაფერს გავაწყობდით.

ზუგდიდში წავედით. და იქ უკვე ვაღიარე, რომ ეს ნამდვილი კრასნოდარი იყო. სუპერმარკეტები, კინოთეატრი, პარკი შადრევანით და უკანასკნელი დარტყმა მომაყენა “მაკდონალდსმა”. შევედით რესტორანში,

სუფრა უკვე გაშლილი იყო. ყველაფერი აფხაზური. ყველი, ელარჯი, შემწვარი ხორცი… ხუთი ქართველი გვახლდა, “ენგურჰესის” თანამშრომლები. ვერ ვდუნდებოდი, რომ დავმჯდარიყავი და მეჭამა. არ მტოვებდა ფიქრები, რომ ეს ყველაფერი არასწორი იყო. ორი მიმტანი გვემსახურებოდა. პირადად მე განსაკუთრებული ნეგატიური ან პოზიტიური დამოკიდებულება არ მიგრძვნია, როგორც ყველა სხვა რესტორანში.

ვისხედით მაგიდასთან, ნაცნობი საუბრები მიდიოდა, იგივე ხუმრობები და მუსიკა – რუსული პაპსა. ამ რესტორანში ახალგაზრდები დაბადების დღეს აღნიშნავდნენ, ამას ალეგროვას სიმღერით “გილოცავ დაბადების დღეს” მივხვდი.

გვიან ღამით დავბრუნდით. არასოდეს მეგონა, რომ გალში მოხვედრილი თავს როგორც სახლში, ისე ვიგრძნობდი. სოხუმში ჩასვლისას ცარიელ ქუჩებში გავისეირნე და გონებაში მადლობას ვუხდიდი მათ, ვინც საკუთარი სიცოცხლის ფასად მოიპოვა აფხაზეთის თავისუფლება და სახლი შეგვინარჩუნა. ქედს ვიხრი თქვენს წინაშე და საქართველოში მოხვედრა მეტად აღარ მინდა”, – წერს საიდ ბარგანჯია.

წყარო: ambebi.ge

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

მსგავსი სიახლეები

11 Comments

  1. 633612 883409I enjoyed reading your pleasant web site. I see you offer priceless info. stumbled into this website by chance but Im certain glad I clicked on that link. You definitely answered all of the questions Ive been dying to answer for some time now. Will undoubtedly come back for far more of this. 546269

  2. 219655 99084Great day. Very cool blog!! Man .. Exceptional .. Wonderful .. Ill bookmark your website and take the feeds additionallyI am glad to locate numerous beneficial info right here within the post. Thank you for sharing.. 863548

  3. 728179 615564Take a peek at the following tips what follows discover ideal method to follow such a mainly because you structure your small business this afternoon. earn money 143232

  4. The the very next time I read a blog, I hope who’s doesnt disappoint me up to this. I mean, I know it was my solution to read, but I actually thought youd have something fascinating to express. All I hear can be a lot of whining about something that you could fix should you werent too busy interested in attention.

  5. You wouldn’t feel it but I’ve wasted all day digging for some articles about this. You might be a lifesaver, it was an excellent read and has helped me out to no end. Cheers!

  6. 851673 239689Cheapest player speeches and toasts, or maybe toasts. continue to be brought about real estate . during evening reception tend to be likely to just be comic, witty and therefore instructive as properly. best man speeches no cost 913297

  7. 56126 570222Extremely nicely written story. It is going to be valuable to anyone who usess it, including yours truly . Maintain up the excellent function – canr wait to read a lot more posts. 787366

  8. 793040 169365Aw, this was a genuinely good post. In concept I would like to put in writing like this in addition – taking time and actual effort to make a quite very good article but what can I say I procrastinate alot and by no indicates appear to get something done. 202074

  9. 769291 20927Gnarly article mate, keep the good work, just shared this with ma friendz 709503

  10. 894145 626891It is hard to uncover knowledgeable folks on this subject nevertheless you sound like you know what youre talking about! Thanks 451321

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Back to top button
Close