მაკა ნათელაური შესანიშნავი მწერალია, მან დაუმტკიცა საზოგადოებას, რომ არ არსებობს შეზღუდული უნარები, არსებობს მხოლოდ შეზღუდული შესაძლებლობები.  მიუხედავად იმისა, რომ მაკა  ეტლით მოსარგებლეა და აქვს მეტყველების პრობლემა,  მის ანგარიშზე მაინც უამრავი ნაწარმოები, ერთი კრებული და ერთიც აუდიო  წიგნია.

როგორც თვითონ გვითხრა, გარდა წიგნების კითხვისა, თეატრის დიდი მოტრფიალეც  ყოფილა და ძალიან განიცდის იმას, რომ საქართველოში არ არის ადაპტირებული გარემო შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირებისათვის.
მაკა,  როდის აღმოაჩინე, რომ  წერის ნიჭით იყავი დაჯილდოვებული?

– რატომ არ ვიცი, მაგრამ რაც თავი მახსოვს, სულ მინდოდა მეწერა, შემექმნა სხვადასხვა ისტორა, მაგრამ იმის გამო, რომ ხელით წერა არ შემიძლია, ამას სხვისი დახმარებით ვაკეთებდი. მერე კი, როცა კომპიუტერი შევიძინეთ, წერას აქტიურად მივყავი ხელი.
–  შენთვის საყვარელი მწერლის რომელიმე ნაწარმოებმა ხომ არ გადაგაწყვეტინა წერის დაწყება?
– სიმართლე რომ ვთქვა, არ ვიცი, წერის ბიძგი ვინ ან რამ მომცა. ჩემში წერის სურვილი ვერაფრით ამომიხსნია. ხანდახან ვფიქრობ, წერას იმიტომ ხომ არ მივმართე, რომ მეტყველება მიჭირს და წერის მეშვეობით ვამბობ ყველაფერ იმას, რასაც ხმამაღლა ვერ ვიძახი მეთქი. თუმცა, მგონია, მეტყველების პრობლემა რომც არ მქონოდა, იმდენად მხიბლავს ნაწარმოების შექმნის პროცესი, რომ მაინც დავიწყებდი წერას.
 შეგიძლია გაიხსენო შენი პირველი ნაწარმოები და ვინ არის ზოგადად შენი შემოქმედების  პირველი შემფასებელი?
–  პირველად დავწერე ზღაპარი, რომელსაც ჯადოსნური ვედრა ერქვა, მგონი.  როფორც წესი, ჩემს ნაწერს,   თავდაპირველად ყოველთვის  დედა მიფასებს.
მოგვიყევი შენი კრებულის შესახებ, რომელ წელს გამოქვეყნდა ?
–  2014 წელს ფონდი “სიცოცხლის ხის” მიერ გამოიცა ჩემი მოთხრობების კრებული სახელწოდებით, “სინათლის სვეტი”, რაც ჩემთვის, ნამდვილად, სიურპრიზი იყო.
– მაკა, გვითხარი რამდენი ნაწარმოები გაქვს შექმნილი, თუ არ ითვლი მათ რიცხობრივად?

 

– სულ რამდენი ნაწარმოები (ჩემებურად რომ ვთქვა რამდენი “ბოდვა”) მაქვს შექმნილი, არ ვიცი. ათას რამეს ვწერ, ვშლი, ვწერ, ვშლი და მხოლოდ იმას ვტოვებ, რასაც ვთვლი, რომ წასაკითხად ღირებულია.

– კიდევ ხომ არ გეგმავ ახლი კრებულის გამოცემას?


– თავში უამრავი იდეა მიტრიალებს, გონებაში უთვალავი მუზა მიფუთფუთებს, რომლის ფურცელზე გადატანაც, ვფიქრობ, არ იქნებოდა ურიგო. ამ დროისთვის ზუსტად ესაა ჩემი უმთავრესი მიზანი, ყველა ჩემს მუზას ფრთა შევასხა და ვაქციო ნაწარმოებად. ვნახოთ, რა გამოვა, რამდენად მოვახერხებ, არ ვიცი, წინასწარ თქმა და დაპირება არ მიყვარს. ისე, დიდი სურვილი მაქვს, კიდევ ერთხელ მაინც მეღირსოს ბედნიერება და ჩემი ნაწარმოებები იმის ღირსი გახდეს, რომ წიგნად აიკინძოს და კრებულად გამოიცეს

 
 -იქნებ,  შენი აუდიო გამოცემის შესახებაც ვუამბოთ მკითველს რაიმე . . .
– 2014 წელს სტუდიამ “ჰერა” “სინათლის სვეტი” ჩაწერა უსინათლო პირებისათვის და მცირე მხედველთათვის ინტერნეტში განათავსა, რათა მათ შეძლებოდათ ჩემი წიგნის წაკითხვა. ჩემთვის მოულოდნელი აღმოჩნდა, როცა “სინათლის სვეტი”-ს გახმოვანებული ვერსია ბესტსელერი გახდა.   ძალიან გახარებული ვიყავი.


 მკითხველთა რომელ კატეგორიაში სარგებლოს შენი წიგნები უფრო მეტი პოპულარობით?
–  მგონია, რომ ჩემი შემოქმედებით ისეთი ხალხი უფრო ინტერესდება, ვისაც იგივე პრობლემა აწუხებს, რაც მე ან კიდევ მათ, ვისაც შშმ პირების სფერო აინტერესებს. თუმცა, რა თქმა უნდა, გამონაკლისებიც არიან და ჩემს ნაწარმოებებს უბრალო, რიგითი მკითხველიც ჰყავს.
– როგორი ბავშვობა გქონდა, რა გახსენდება ყველაზე გამოკვეთილად იმ პერიოდიდან?

 

– ყველა ბავშვობას შენატრის, უნდა რომ ბავშვობაში დაბრუნდეს… ამ შემთხვევაში მე გამონაკლისი ვარ. შეიძლება ითქვას, რომ ჩემი ბავშვობა არ მიყვარს. განა იმიტომ, რომ პირადად მე მქონდა ცუდი ბავშვობა, არამედ იმიტომ, რომ ჩემი ბავშვობა ისეთ დროს დაემთხვა, როდესაც საქართველოში შშმ პირი უცხო იყო. არ მახსოვს, საზოგადოება როგორ მეპყრობოდა, რა რეაქცია ჰქონდა ჩემს დანახვაზე, თუმცა მახსოვს ის, რომ მეგონა, მთელ საქართველოში მხოლოდ მე ვიყავი ის ერთადერთი ბავშვი, რომელსაც სხვისი დახმარების გარეშე, დამოუკიდებლად გადაადგილება არ შეეძლო. ქუჩაში შშმ პირს რომ მოვკრავდი თვალს, მისი დანახვა ისევე მიკვირდა, როგორც სხვებს ჩემი ხილვა უკვირდათ. მიკვირდა და რაღაც მხრივ მახარებდა კიდეც, მიხაროდა იმის გააზრება, რომ მე არ ვიყავი ერთადერთი , მე არ ვიყავი გამონაკლისი.
როცა პატარა ვიყავი, მაშინ არ იყო არც კომპიუტერი და არც ინტერნეტი, ამიტომ ჩემ მთავარ გასართობს წიგნები წარმოადგენდა. უმეტეს დროს კითხვას ვუთმობდი, ძირითადად, მხატვრულ ლიტერატურას ვკითხულობდი. კითხვის გარდა, დედას ქუჩაში ჩემს თანატოლებთან სათამაშოდ გავყავდი და ისიც ჩემთან ერთად თამაშობდა დამალობანას, დაჭერობანას, დროშობანას და ყველა იმ თამაშს, რომელიც მაშინ იყო პოპულარული. ასევე მახსოვს, ძალიან მიყვარდა და ახლაც მიყვარს ჭადრაკის თამაში, რომელიც უამრავ დროს მაკარგვინებს. ასევე ვერთობოდი ბრაზილიური სერიალების ყურებით, რომლის ყურებასაც ჩემი ბიძაშვილი მიშლიდა. ახლა რომ ვიხსენებ, საკმაოდ კომუნიკაბელური ბავშვი ვიყავი და იმის მიუხედავად, რომ დედას ხშირად ჩემს თანატოლებთან გავყავდი, ხალხთან ურთიერთობის ნაკლებობას მაინც განვიცდიდი, აქედან გამომდინარე, ყველაზე ბედნიერი და გახარებული მაშინ ვიყავი, როცა ჩვენთან ვინმე სტუმარი მოვიდოდა და ათას წვრილმანზე მესაუბრებოდა.

 გამომდინარე იქიდან, რომ კითხვა გიყვარ, სავარაუდოა,  რომ ყავს საყვარელი მწერლები

– დოსტოევსკი, რემარკი, ცვაიგი… ქართველებიდან: დუმბაძე, გამსახურდია, რუსთაველი და კიდევ, ტირეთი რომ იწერება, აი ის (იცინის).

–  როგორც ვიცი, გარკვეული პერიოდი არ ცხოვრობდი საქართველოში, როგორ გახსენდება მშჴბლიური ქვეყნისან შორს ყოფნის პერიოდი?

– თორმეტი წლის რომ გავხდი, რუსეთში წავედით, სადაც იმ დროს მამაჩემი მუშაობდა და ქალაქ ტულაში დავბინავდით. უცხოენოვან ქვეყანაში ჩემი სწავლის გაგრძელება ძნელი აღმოჩნდა, თუმცა ერთი წლის შემდეგ სკოლაში მივედი და სწავლა გავნაგრძე. მასწავლებლები სახლში მაკითხავდნენ და ისე მიტარებდნენ გაკვეთილს. სამშობლოსგან განშორება კოშმარულად განვიცადე, აქაური ყველა და ყველაფერი მენატრებოდა. ახლა, როცა საქართველოზე ვწუწუნებ და ჩვენს ქვეყანას ამა თუ იმ საკითხზე ვემდური ხოლმე, იმ წუთას რუსეთში გატარებულ ხუთ წელს ვიხსენებ. ვიხსენებ, ერთ დროს როგორ ვნატრობდი აქ ყოფნას და უბრალოდ ქართული საუბრის მოსმენას, ვინმე ახლობლის ნახვას და ვხვდები, რომ წუწუნს უნდა მოვრჩე და დავაფასო სამშობლოში ყოფნა.

 როგორ შეძელით, ყოფილიყავი ასეთი ერუდირებული და გესწავლათ ამდენი რამ?

– თქვენს მიერ დასმული ყოველი შეკითხვის პასუხში ფიგურირებს სიტყვა “დედა”, აქედან გამომდინარე, ლოგიკურად თუ ვიმსჯელებთ, გამოდის, რომ დედას ჩემთვის ხელი რომ არ შეეწყო და მშობლებს ჩემთვის არ შეექმნათ ისეთი პირობები, როგორიც მე მჭირდებოდა, დღეს მე ვერ ვიქნებოდი ისეთი, როგორიც ვარ! დედა რომ არა, ახლა მე კომპიუტერზე მუშაობასაც ვერ შევძლებდი.

ერთხელ მან ნახა დოკუმენტური ფილმი მხატვრის შესახებ, რომელიც ეტლში იჯდა, ხელებს ვერ ამოძრავებდა და თავის ნახატებს შუბლზე მიმაგრებული ჯოხით ქმნიდა; იგივე მეთოდი გადმოიღო ჩემზე და ამის წყალობით შევძელი კომპიუტერზე მუშაობა.

–  არსებობს ადამიანი, რომელიც  მისაბაძი მაგალითია შენთვის?

– ჩემთვის მისაბაძი ადამიანი არის ცუკერბერგი, ის პიროვნება, რომელმაც ფეისბუქი შექმნა და ერთი საიტით მთელი მსოფლიო გააერთიანა.

 ვიცი, რომ ხელოვნების დიდი მოტრფიალე ხართ და თეატრშიც ხშირად დადიხართ, ასეა?

– თეატრზე ვგიჟდები, ამიტომ ძალიან მადარდებს ის ფაქტი, რომ თეატრთა უმეტესობა არაა ადაპტირებული, იმედია, გაითვალისწინებენ ამ საკითხს.

უკან დაბრუნება რომ შეგეძლოთ, რას შეცვლიდით თქვენს ცხოვრებასა და პიროვნულ მახასიათებლებში?

– ჩემზე რომ ყოფილიყო დამოკიდებული, უფრო გვიან დავიბადებოდი. მგონი, ჩემს ცხოვრებაში არ მაქვს მეტი არაფერი შესაცვლელი, ვინაიდან, ვფიქრობ, რომ ადამიანს ყოველი მარცხი რაღაც ახალს სძენს და მას პიროვნების ჩამოყალიბებაში ეხმარება. მთავარია გააცნობიერო, მიხვდე, სად შეცდი და შემდეგში შენი შეცდომა გამოასწორო. ჩემს პიროვნებაში კი იმას შევცვლიდი, რომ არ ვიქნებოდი ასე საშინლად ემოციური (იღიმის).

-მაკა, ოცნება ყველა ადამიანს გვაქვს, ზოგს აუხდენელი, ზოგსაც რეალობასთან მიახლოვებული, შენ რაზე  ოცნებობ?

 

– ჩემი აზრით, არსებობს ოცნების ორი ტიპი, კერძოდ, არის ისეთი ოცნება, რომლების ახდენაც შენზეა დამოკიდებული და ოცნება, რომლის ახდენაც შენს ძალებს აღემატება. პირველი ტიპის ოცნების მთელი კოლექცია მაქვს. რაც შეეხება მეორე ტიპს, მინდა, რომ ომი მოისპოს და ხალხმა დაივიწყოს ამ სიტყვის მნიშვნელობა. ამის გარდა, მსურს, რომ ადამიანებმა თავიანთ ეგოიზმს სძლიონ და სიყვარული ისწავლონ.

 და ბოლოს, უთხარი რამე შენს მკითხველს

– ჩემს მკითხველს უბრალოდ ძალიან ვთხოვ, რომ  ჩემი ნაწარმოების კითხვისას წიგნის ავტორის ფიზიკური მდგომარეობა დაივიწყოს და წაკითხული ისე შეაფასოს.

– ძალიან საინტერესო და უშუალო რესპოდენტი ხართ, მადლობა ამისთვის.

 

ავტორი: ანა ნაზღაიძე

 

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...