გაზეთ “ვერსიაში” ჟურნალისტმა არაკომფორტულ მგზავრობას სტატია მიუძღვნა.

“შუადღის 3 საათია, მოღრუბლული, მაგრამ ცხელი ამინდია. #133 სამარშრუტო ტაქსის გაჩერებაზე მხოლოდ ერთი “მარშუტკა” დამხვდა, ისიც “კაპოტახდილი”. ვიფიქრე გაფუჭებულია- თქო და იქვე 50-55 წლის ოდნავ დაბალ, ჭაღარა მძღოლს ვკითხე, გადიოდა თუ არა ტრანსპორტი. კიო, თავი დამიქნია და მეც, ჯერ კიდევ ცარიელ “მარშუტკაში” მოვკალათდი. სიმართლე გითხრათ, “მოვკალათდი” ცოტა შეუსაბამო სიტყვაცაა, რადგან ტრანპპორტში საშინლად ცხელოდა და სავარძლებიც, იატაკიც ჭუჭყიანი იყო, რაც საშინელ დისკომფორტს ქმნიდა.
მძღოლმა გამაფრთხილა, რომ მგზავრებს ელოდა და სანამ “მარშუტკა” არ შეივსებოდა, არ გავიდოდით. დაახლოებით 5 წუთის შემდეგ, ქალის ხმა მომესმა:

– გადის მარშუტკა?’
–  დიახ, -მიუგო მძღოლმა.
მარშუტკაში 60 წლამდე საშუალო სიმაღლის, ოდნავ წითურთთმიანი ქალბატონი, მოსწავლე შვილიშვილთან ერთად. ბებო ბავშვს ამშვიდებდა, რომ ყველაფერს მოასწრებდნენ. დიალოგის დროს “მარშუტკა” დაიძრა, მაგრამ ნელი სვლით მიდიოდა. ამასობაში, გავედით გლდანის შიდა, ვიწრო ქუჩებიდან ცენტრალურ გზაზე და მგზავრების რაოდენობაც მატულობდა. სხვათაშორის, შესამჩნევი იყო, რომ მათ მძღოლი ტრანსპორტს რატომღაც ყოველთვის მოშორებით უჩერებდა და მგზავრებს, ამოსვლამდე, სირბილი უწევდათ.

გაწვიმდა და წვიმის ფონზე, რუსული “შანსონები“ აგუგუნდა, რამაც ახალგაზრდების უკმაყოფილება გამოიწვია. ჩემ გვერდით მჯდომმა ბიჭმა ჩაიბუტბუტა: “ყველას ხომ არ უყვარს რუსული მუსიკა, არ შეიძლება, რამე წესიერი ჩართოს?”
– მეც მშვიდად მგზავრობა მინდოდა და არა ასეთი მუსიკის ფონზე, – თქვა მეორე მგზავრმა. ერთმა მამაკაცმა კი მძღოლს სთხოვა, შეგიძლიათ დაუწიოთ მუსიკას ან რამე სხვა სიმღერა ჩართოთო?
მძღოლმა არანაირი რეაგირება არ მოახდინა. თითქოს არც გაუგია. მგზავრებსაც, სხვა რა გზა ჰქონდათ – შეეგუვნენ მათთვის უსიამოვნო მუსიკას და გაირინდნენ.

მალე “მარშუტკაში“ 25-მდე მგზავრი შეგროვდა. ფეხზე დასადგომი ადგილიც აღარ იყო. მძღოლის გვერდითაც კი იდგა ხალხი. რაც მეტი მგზავრი ამოდიოდა, მით იხუთებოდა ჰაერი და სუნთქვაც ჭირდა. ამას ემატებოდა ისიც, რომ მგზავრების გარკვეული ნაწილი ფანჯარას არ აღებდა, თავს იმართლებდნენ, წვიმს და გრილაო. საბედნიეროდ, რამდენიმე მგზავრმა არ დაუჯერა და მაინც გააღეს ფანჯარა. მგზავრების დიდმა ნაწილმა ამოვისუნთქეთ.

სანზონას მივუახლოვდით, როცა უეცრად სიგნალის ხმა შემოგვესმა. ყველას ყურადღება BMW-ს მარკის ავტომობილში მსხდომმა ახალგაზრდებმა მიიქციეს. გასწრებას ცდილობდნენ, მაგრამ მძღოლიც არ უთმობდა. ასე გაგრძელდა შუქნიშნამდე, სადაც წითელი აინთო და ახალგაზრდებმაც მოახერხეს სამარშრუტო ტაქსს გვერდიდან ამოდგომოდნენ, მძღოლს ჩხუბი და გინება დაუწყეს. თავიდან მძღოლი ეცადა, არ აჰყოლოდა, მაგრამ როცა ახალგაზრდებმა შეურაცხყოფა არა და არ დაასრულეს, მძღოლმაც ვეღარ მოითმინა და შეაგინა. ამას მოჰყვა მგზავრების შეძახილები:
– არ აჰყვე მაგათ, ახალგაზრდები არიან, ჭკუა არ მოეკითხებათ…
– ლაწირაკები არიან და თავი დიდი კაცები ჰგონიათ…
ამასობაში მწვანეც აინთო და მოწყვეტით დაიძრნენ, ორ წუთში ჩამოგვიტოვეს, გვისიგნალებდნენ. ისედაც გადაჭედილ “მარშუტკაში” ქალი 4 წლის შვილთან ერთად ამოვიდა. ძლივს დადგნენ, ვიწრო ადგილას. არავის მოსვლია აზრად, ამდგარიყო და დაეთმო ადგილი. მხოლოდ ორს გაგვიჩნდა ამის სურვილი – მე და 54-57 წლის ქალბატონს, რომელიც წამოდგა და თან ჩაიბურტყუნა, კულტურა არ გააჩნიათ, რა უზრდელი თაობა მოდისო. მოგვიანებით, შეამჩნია, რომ დედა-შვილი ჩემ ადგილას დასხდნენ და თითქოს დამნაშავესავით, გაისუსა და თავის ადგილს დაუბრუნდა.
ამასობაში, ორთაჭალაშიც მივედით. შევამჩნიე, რომ ერთ ახალგაზრდა ბიჭს ჩასვლა არ უნდოდა, ელოდა “მარშუტკის” დაცლას. მეც ოდნავ შევყოვნდი, მაინტერესებდა ბიჭი რატომ არ ჩამოდიოდა.

“მოიცადე, ახალგაზრდა, მგზავრობის საფასური გადაიხადე!” – მომესმა მძღოლის ხმა. ბიჭი გიჟივით გაიქცა. მძღოლი “მარშუტკიდან” გადმოვიდა და ყვირილი დაიწყო: “აღარ რცხვენიათ, ფული თუ არ ჰქონდა ბოდიში მაინც მოეხადა! უსირცხვილო!” შემდეგ ისევ ადგილი დაიკავა საჭესთან.

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...