მას შემდეგ რაც საქართველოში კონსტიტუციურ მონარქიაზე საუბარი აქტუალური გახდა,  ქართველ მეფეთა ცხოვრების მნიშვნელოვანი ეპიზოდები  განსაკუთრებულ ინტერესს იწვევს. მეფე ერეკლე იმ მეფეთა შორისაა, რომლებმაც მიღებული გადაწყვეტილებით საქართველოს ისტორიაში ბევრი რამ შეცვალეს. ჩვენ  მოგიყვებით როგორი იყო მეფე ერეკლე ცხოვრების ბოლო წლებში.

ამის შესახებ ისტორიკოსთა ორი მოსაზრება არსებობს. ერთ-ერთის მიხედვით, მხცოვან მეფეს შვილებმა უღალატეს და მან მარტოობაში დალია სული. საპირისპიროს ამტკიცებენ სხვა ისტორიკოსები.მედიცინის მეცნიერებათა ზოგიერთი დოქტორის მოსაზრებით, ერეკლეს სიცოცხლის ბოლოს გულის ქრონიკული უკმარისობა აწუხებდა. მემატიანე ამბობს, რომ მას „წყალმანკი“ ჰქონდა და უსივდებოდა ფეხები. ქვედა კიდურების შეშუპება გულის უკმარისობას ახასიათებს. მეფე ბოლო სამი თვის განმავლობაში ლოგინად იყო ჩავარდნილი, თუმცა აზროვნებაც შენარჩუნებული ჰქონდა და ქვეყნის მართვაშიც აქტიურად ერეოდა.

5 იანვარს გონებაც კი დაკარგა, მეორე დღეს კი მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა გაუმჯობესდა, თუმცა მხოლოდ რამდენიმე დღით. 11 იანვარს მეფე ერეკლე თავის სამეფო სასახლეში იმავე ოთახში გარდაიცვალა, სადაც დაიბადა 78 წლის წინათ. გადაწყდა, რომ მეფე დიდი პატივით დაეკრძალათ სვეტიცხოვლის ტაძარში, სადაც ქართველ მეფეთა განსასვენებელი იყო, მაგრამ იმ დროს ქართლში შავი ჭირი მძვინვარებდა და ათასობით ადამიანი გარდაიცვალა თბილისსა და მიმდებარე ადგილებში. ქართლიდან კახეთში გადაადგილება  შეზღუდული იყო. ეპიდემიის გამო მეფის ოჯახიც თბილისიდან კახეთში იყო გადასული. ისინი ეპიდემიის მინელებას ელოდნენ, თუმცა დაკრძალვის გადადებაც აღარ შეიძლებოდა. ბოლოს გადაწყდა, რომ გარდაცვალებიდან მეორმოცე დღეს, მეფის ცხედარი მცხეთაში წაესვენებინათ.

ცნობილი ისტორიკოსი პლატონ იოსელიანი წერს, რომ შავი ჭირის ეპიდემია იყო მიზეზი, რომ „მცირედითა კავიღა და არა დღესასწაულობით გარდაიტანეს გვამი მეფისა მცხეთას დასასაფლავებლად“. კახელებმა კუბო ხელით ატარეს. მესამე დღეს მიუახლოვდნენ თბილისს, მაგრამ თბილისში ვერ შეასვენეს. მეფის ცხედარი ავჭალის გავლით არაგვის ნაპირთან მიიტანეს, მეორე მხრიდან მცხეთელებმა ფეხით გადმოლახეს არაგვი, კუბო მდინარის მეორე მხარეს გადაასვენეს და სვეტიცხოველში მიიტანეს. კახელები მცხეთაში ვერ შეჰყვნენ ცხედარს, რადგან ტაძრის ეზო შავი ჭირით დაავადებულებით იყო სავსე.სამეფო კარის მოძღვარმა, ქრისტეფორე ბადრიძემ, სიცოცხლის რისკის ფასად აუგო წესი მეფის ცხედარს. მას პირობა ჰქონდა მიცემული მეფისათვის, რომ ქრისტიანული წესების დაცვით დაკრძალავდა მას და ეს პირობა შეასრულა.

1798 წლის 21 თებერვალს, კვირას დაასაფლავეს მეფე, რომელსაც არც სიკვდილში ჰქონია ბედი.

 

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...