“პატარა საოჯახო მეღვინეობა კვლავაც ძლიერია. სწორედ ეს უკანასკნელი უნარჩუნებს ქართულ ღვინოს თვითმყოფადობასა და ბუნებრიობას”

ღვინოზე თუ მიდგა საქმე, ტეილორ პარსონსს არაფერი უკვირს. ჰენკოკ პარკში მდებარე რესტორან “რეპუბლიკის” (République) ღვინის განყოფილების ყოფილ დირექტორს, ლოს ანჯელესში ერთ-ერთი ყველაზე მასშტაბური, უნიკალური და თავისებური ღვინის პროგრამის ავტორს ამ ქალაქის საუკეთესო რესტორნებთან უთანამშრომლია – სპაგოდან დაწყებული, მოცათი დამთავრებული. მას მსოფლიოს მრავალი ქვეყნის ღვინო გაუსინჯავს და ისეთი ენციკლოპედიური ცოდნა აქვს ამ სფეროში, რომელზეც ჩვენ, რიგით მოკვდავებს, შეგვიძლია მხოლოდ ვიოცნებოთ. მოკლედ რომ ვთქვათ, პარსონსის რამით გაკვირვება თითქმის შეუძლებელია.
მაგრამ საქართველომ ის მართლაც მოხიბლა. პარსონსმა საქართველოში 2015 წელს იმოგზაურა და ამ ტურნემ მასზე უდიდესი შთაბეჭდილება მოახდინა.

“ქართულ ღვინოებს ისეთი არომატი და ფაქტურა აქვთ, როგორიც მანამდე არასოდეს შემხვედრია”, – ამბობს 37 წლის პარსონსი, რომელიც, სხვა ნებისმიერი სომელიეს მსგავსად, ხშირად მოგზაურობს საფრანგეთის, გერმანიისა და ესპანეთის ღვინის რეგიონებში. – “რასაც ისინი აკეთებენ, ეროპული სტანდარტებით შესაძლოა აზრს მოკლებულად მოგვეჩვენოს, მაგრამ ფაქტია, რომ ღვინო საოცრად ექსპრესიული გამოდის. ეს ყველაფერი უძველეს ტრადიციას ეფუძნება, რომელიც მათ კულტურაში მყარად არის გამჯდარი, თან ისე, როგორც სხვაგან არსად მინახავს.

დიახ, სწორედ ასე ხდება, როდესაც ჩადიხარ ქვეყანაში, რომელიც მსოფლიოს უძველესი ღვინის რეგიონია, სადაც 8 000-ზე მეტი დასახელების ღვინო და 100 000-მდე მიკრო ღვინის მწარმოებელი ქარხანაა, სადაც თითქოს შეუძლებელია შეხვდე ადამიანს, რომელიც ღვინოს არ აკეთებს, იქნება ეს მეზობელი, მეგობარი თუ ოჯახის წევრი.
ეს არის ქვეყანა, სადაც ღვინო ძირითადად ტრადიციული მეთოდით მზადდება. ეს მეთოდი უძველესია და ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება, რომ იმ ძველი დროის შემდეგ მასში არაფერი შეცვლილა. მთავარი, რაც ამ მეთოდს სხვებისგან განასხვავებს, დიდი თიხის ჭურჭელია, რომელსაც ქვევრი ჰქვია და რომელიც მიწაში იმარხება, შემდეგ კი მასში დაწურული ყურძენი და მისი წვენი თავსდება. მეთოდი არქაულად მეჩვენა და, ამავე დროს, ეს ყოველივე საოცრად ღრმაა. ევროპული რისლინგის ან კაბერნეს შესახებ აქ თითქმის არაფერი გაუგიათ.
სამაგიეროდ, აქ არის 500 აბორიგენული ჯიში, რომელთა სახელების წარმოთქმა შეუძლებელია, რადგან ბევრ თანხმოვანს შეიცავს, მაგალითად ციცქა, მწვანე და ოცხანური საფერე”.

განაგრძე კითხვა

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...