უკვე ათი წელია, რაც მილანში ერთ-ერთ ოჯახში დამხმარედ ვმუშაობ. როგორც კი ქართველებზე რაიმე ცუდს იტყოდა ვინმე კბილებით ვიცავდი. იმ ოჯახშიც, სადაც მე ვცხოვრობ, ქართველებს ისე ვახასიათებ თითქოს ჩვენზე წესიერი და სანდო ერი მეორე არ არსებობს დედამიწაზე. ორი დღის წინ, ჩემმა შვილმა დამირეკა სასწრაფოდ ფული სჭირდებოდა, მეც გავედი სახლიდან თანხის გადასარიცხად, დაახლოებით შუადღის ორი საათი იყო, დღისით, მზისით. სანამ ბანკში მივიდოდი ჩანთა გავხსენი და საფულეში ფული ისე გადავთვალე ჩანთიდან არ ამომიღია. უცებ ორი ახალგაზრდა მომიახლოვდა, ერთმა ბეჭი მკრა და ქართულად გადასძახა-მიდი ბიჭო, დროა! მეორეც ოსტატურად ჩანთას სწვდა, მე სახელურს ძლიერად ჩავებღაუჭე და ინერციით მუხლებზე დავეცი, ამანაც იხელთა და ხელიდან გამომტაცა. ერთი მოვახერხე დამეყვირა -რას შვებით ბიჭებო, ქართველი ვარ!

ჩანთიანი ბიჭი უცებ ადგილზე გაქვავდა, მეორე ხელზე დაეჯაჯგურა გავიქცეთო, მაგრამ არ ვიცი, ალბათ ქართულმა სისხლმა თავისი ქნა და ეს ბიჭი ჩემთან მოვიდა, ადგომაში დამეხმარა და ჩანთაც დამიბრუნა. თავი ჩახარა და ბოდიში მომიხადა.

“-რა ვქნათ დეიდა, სხვა გზა არ გვაქვს, ჩვენი სამუშაო ესაა. არ ვიცოდით ქართველი თუ იყავი-ო.” ჩაილაპარაკეს და იქაურობას გაეცალნენ. ვერაფრის თქმა ვერ მოვახერხე, გონზე ეხლაც ვერ მოვსულვარ, ნუთუ ასე ძალიან გაგვიჭირდა ქართველ ხალხს რომ სინდისის ძარღვი ბოლომდე გავიწყვიტეთ?!

მანანა ტალახაძე

წყარო: cook.ge

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...