2011 წლის მაისის მოვლენების ეპიცენტრში ვიყავით ,,ალია ჰოლდინგი“-ს ჟურნალისტები. რედაქციაში გამოაკრეს აქციებზე მორიგეობის სიაც და განრიგს ყველა თავგამოდებით ვიცავდით. აქციის მონაწილეები, რომლებიც საბურთალოზე, საზმაუს წინ, კოსტავას ქუჩაზე იყვნენ დაბანაკებულები, შინაურებად გვთვლიდნენ და მორიგეობაზე მისულებს ცხელ-ცხელ ამბებს გვახვედრებდნენ. პირველი არხის შენობაში კბილებამდე შეიარაღებული პოლიცია იყო გამაგრებული და შუშის ,,კედლებიდან“ ზვერავდნენ იქ მყოფებს. აქციის მონაწილეებს ღამით, ზოგჯერ დღეც, პოლიეთილენის პარკებში გახვეულებს ეძინათ. გმირთა მოედნიდან სასტუმრო ,,Holiday inn“-მდე ტრანსპორტის მოძრაობა ავტომანქანებით იყო ხელოვნურად შეფერხებული. ეს ავტომანქანები რამდენჯერმე პოლიციელებისა და აქციის მონაწილეების სპონტანური შეტაკებების მსხვერპლად იქცნენ – ზოგი დაიმტვრა, ზოგსაც საბურავები დაეშვა და ამის გამო, ერთ ადგილზე უკვე გაუნძრევლად ეყარა. აქციის მონაწილეები ,,მონიშნულ“ ტერიტორიას ვერ სცილდებოდნენ, რადგან ვინც ეს დააპირა და ,,საზღვარს“ გასცდა, იქვე დააპატიმრეს. ცდილობდნენ, გუნდურობა ბოლომდე შეენარჩუნებინათ.

საკვებს პერიოდულად ურიგებდნენ დიდი ავტომანქანიდან, რომელიც გადახერგილი სამანქანო გზის შუა ნაწილში იდგა. აქციის ლიდერები ამ მანქანას ტრიბუნასაც იყენებდნენ. ძალიან ხშირად, მიკროფონში ისმოდა ,,ბელა ჩაო“ –  იტალიელი პარტიზანების სიმღერა.  რა შუაში იყო ეს სიმღერა ამ აქციასთან ვერც ახლა ვხვდები, მაგრამ იმ დროს, ყველას ძალიან მოსწონდა. აქციის ორგანიზატორები – ,,სახალხო კრების“ ლიდერები ,,ალია ჰოლდინგი“-ს ჟურნალისტებივით მორიგეობდნენ. ნინო ბურჯანაძე და მისი მეუღლე, ირაკლი ბათიაშვილი, გია ბურჯანაძე, ნონა გაფრინდაშვილი და ა.შ, ხშირად იყვნენ აქციის მონაწილეებთან და ჩვენც ვწერდით მათთან ინტერვიუებს, ვაშუქებდით გაზეთის ფურცლებზე მომიტინგეთა პრობლემებს და იქ არსებულ მდგომარეობას აღვწერდით. მომიტინგეთა დიდი ნაწილი სააკაშვილის ხელისუფლებისგან დაზარალებული, ან მასზე განაწყენებული იყო. ისინი მოგვითხრობდნენ  საკუთარ, გამაოგნებელ  ისტორიებს. დღისით მათ რიგითი მოქალაქეებიც უერთდებოდნენ სოლიდარობის მიზნით და ყველა ერთად ,,იფხანდა“ სააკაშვილის მანკიერი რეჟიმის ლანძღვით გულს. არ დამავიწყდება რამდენიმე მოხუცი ქალბატონი, რომლებიც ხატებით დადიოდნენ ხალხში და ღმერთს ევედრებოდნენ აქციის მონაწილეების გადარჩენას. გზაზე იდგა ბანერები, რომელზეც სააკაშვილის სისხლიანი რეჟიმის ამსახველი ფოტო კადრები იყო გამოკრული. ხეებზე ლენტებიც ეკიდა, სადაც ასევე ეწერა ის მოთხოვნები, რაც აქციის მონაწილეებს ჰქონდათ. პირველ რიგში, ეს იყო – ,,მიშა წადი“.

შეიარაღებული პოლიცია, პროვოკაციულად, ხშირ-ხშირად გადაადგილდებოდა ტელევიზიის მიმართულებით. აქციის მონაწილეები მათ ,,ლამაზი“ სიტყვებით ,,ამკობდნენ“. რამდენჯერმე საკმაოდ დაიძაბა სიტუაცია საზმაუს შენობაში გამაგრებულ პოლიციელებსა და აქციის მონაწილეებს შორის. ხალხს ეგონა, რომ დაარბევდნენ, მაგრამ ,,კატა თაგვობანას თამაშში“ რამდენიმე დღე გავიდა.

24 მაისის ღამეს  მორიგე ვიყავი. შვილის დაბადების დღე მქონდა, მაგრამ სტუმრები მივატოვე და ფოტოაპარატით და დიქტოფონით ,,პოსტისკენ“ გავეშურე. ადგილზე მისულს  ცუდი სიტუაცია დამხვდა. მომიტინგეები ამბობდნენ, რომ ,,ზემოთ“  მათი დარბევის ბრძანება გასცეს. დაახლოებით ღამის 3 საათი იქნებოდა, როცა ხმა გავრცელდა, დოლიძის ქუჩაზე ეს ესაა შეუხვიეს ყვითელმა ავტობუსებმა, რომლებიც პოლიციელებით არის სავსე, ჩიქოვანის ქუჩით შემოვლენ და დარბევაც დაიწყებაო. დასაზვერად რამდენიმე ადამიანი დოლიძის ქუჩის მიმართულებით გავიქეცით, მაგრამ იქ არავინ დაგვხვდა. ამ დროს აქციის მონაწილეებთან  ლიდერებიდან მხოლოდ ნონა გაფრინდაშვილი იყო. ტრიბუნად ქცეულ ავტომანქანის ძარაზე ორიოდე სკამი იდგა და იქ იჯდა ჭადრაკის დედოფალი. გვერდით მივუჯექი და ვკითხე, აქციის მონაწილეებში ასეთი მითქმა-მოთქმაა და თქვენც ხომ არ გაქვთ ეს ინფორმაცია მეთქი? არაფერი ვიციო, მიპასუხა. იმ დღეს გადავრჩით…

ჩემი მომდევნო მორიგეობა 26 მაისის ღამეს დაემთხვა. 25 მაისს აქციის მინაწილეებმა დატოვეს ტელევიზიის მიმდებარე ტეროტორია და პარლამენტის წინ გადაინაცვლეს. ანუ იქ წავიდნენ, სადაც თავდაპირველად შეიკრიბნენ.

25 მაისის შუადღე იქნებოდა, როცა რედაქტორმა მითხრა, ნელი, სახლში წადი, ცოტა დაისვენე და 12 საათზე ,,პოსტზე“ არ დაიგვიანოო. წავედი, დავწექი, თავიდან ვერა და ვერ დავიძინე, ბოლოს კი ისე ღრმად დამეძინა, როცა გამომეღვიძა  უკვე 11 საათი იყო.  არ ვიცი რამ დამაძინა ასე,  ეტყობა, ესეც ბედისწერა იყო.

ჯარისკაცივით რამდენიმე  წამში ჩავიცვი და თავსხმა წვიმაში თავქუდმოგლეჯილი გავვარდი. ტრანსპორტმა დაიგვიანა, მერე მეტროს მატარებელს ველოდე და რუსთაველზე რომ ამოვედი, რედაქტორმაც დამირეკა. როცა გაიგო, რომ ჯერ კიდევ მეტროსთან ვიყავი, გაუხარდა და მითხრა,  გზა აღარ გააგრძელო, ისევ მეტროში ჩადი და რედაქციაში წამოდი, რუსთაველზე დარბევა დაიწყეს, იქ  ჟურნალისტი დიტო ტიკარაძეა და ნეტავ ის გადარჩესო. მერე ყველა დიტოზე ვნერვიულობდით. არ ვიცოდით, როგორ დააღწევდა თავს ტანკებითა და სპეცტექნიკით მისულ გამძვინვარებულ, ხალხზე დაგეშილ ძალოვნებსა და ჯარს.

დიტო რუსთაველზე მე უნდა შემეცვალა, ანუ, რომ არ დამძინებოდა, დიტოს ადგილზე მე ვიქნებოდი…  როგორც მერე შევიტყეთ, დარბევა რომ დაიწყო, ტიკარაძე  სასტუმროს მიმართულებით გაიქცა. გამოეკიდნენ ხელკეტებით, მაგრამ  მაინც მოახერხა სხვენზე აძრომა და იქიდან თავის დაღწევა.

რედაქციაში მობილიზაცია გამოცხადდა და მეორე დღეს, ,,ალია“-ში  სრულად იყო აღწერილი სისხლიანი 26 მაისის ქრონიკები.

მას შემდეგაც მე მხვდა წილად გამეშუქებინა 26 მაისის ღამეს დაზარალებული აქციის მონაწილეთა ისტორიები. უამრავ ადამიანს შევხვდი რედაქციაში. ერთ მამაკაცს თვალი გამოთხარეს ჯალათმა პოლიციელებმა იმ ღამეს. ნონა გაფრინდაშვილს სახლში ვესტუმრე. ქალბატონი ნონას შვილი და შვილის მეგობრები დაპატიმრებულები და სასტიკად ნაცემები იყვნენ. თავად ჭადრაკის დედოფალიც  საშინელ მდგომარეობაში ვნახე…  შევხვდი ადამიანებს, რომლებმაც დარბევის დროს ქაშვეთის ტაძარს შეაფარეს თავი. როგორც მათ მიამბეს, ტაძარი მთელი ღამე ღია იყო. იქ მყოფმა მოძღავრმა კი ყველა ერთად შეკრიბა, რათა კბილებამდე შეიარაღებული, სისხლს მოწყურებული დამრბევები არ მიკარებოდნენ. ასე, ერთად უვლიდნენ გარშემო იმ ღამით ტაძარს და  გულგახეთქილები, დასახიჩრებულები და ბოღმით დამხრჩვალნი გალობდნენ. იქვე კი თურმე შეიარაღებული ,,რობოკოპები“ იდგნენ და ელოდნენ, როდის გამოვიდოდნენ ტაძრიდან.

აქციის მონაწილეები მიყვებოდნენ, როგორ მიათრევდნენ მათ ცემითა და გინებით ჯალათებად ქცეული პოლიციელები ავტობუსებისკენ და შემდეგ, როგორც უსწორდებოდნენ მათ ქალაქის პოლიციაში. როგორ იდგა პოლიციის სამმართველოს წინ დაკავებულთა რიგები, როგორ  სცემეს დედის თვალწინ ახალგაზრდა ბიჭი და მერე ორივე როგორ დააპატიმრეს, რა ხდებოდა ავტობუსებში, რომელშიც ხელკეტებითა და წიხლებით ერეკებოდნენ აქციის მოინაწილეებს და ა.შ. მეტროპოლიტენის – ,,თავისუფლების მოედანი“,  სხვენზე ნაპოვნი გარდაცვლილის მეგობრებსაც ვესაუბრე…  პოლიციის სამმართველოში დაპატიმრებულ ქალებს პოლიციელი ქალები უტარებდნენ დაკითხვას. როგორც ამბობდნენ, ისინიც ძალიან აგრესიულები იყვნენ. მხოლოდ რამდენიმე ქალი პოლიციელი იყო, რომლებიც გარკვეულ გულისხმიერებას გამოხატავდა ჩვენს მიმართ, თუმცა მოგვიანებით აქციიდან მათი ხელმძღვანელი დაბრუნდა, თავზე ჩაფხუტი გადაიძრო და ჩვენი მისამართით ისეთი გინება დაიწყო, მოსმენაც შეუძლებელი გახდაო.

გამოქვეყნდა აქციის მონაწილეთა გვარები, რომელთა შესახებაც ინფორმაცია არ არსებობდა  და მათ დაკარგულებად მიიჩნევდნენ. სიაში უამრავი ნაცნობი გვარი აღმოვაჩინე…

სააკაშვილის ხელისუფლების სისხლიანი ნაკვალევი 26 მაისის შხაპუნა წვიმას არ წაუშლია, ვერც სახანძრო ავტომანქანებით მიტანილმა წყალმა და რუსთაველის გულდასმით გარეცხვამ წაშალა სისხლი ხელისუფლების ხელებიდან. 26 მაისის აღსანიშნავად გამართულმა აღლუმმა და  საღამოს სადღესასწაულო  კონცერტმაც ვერ გადაფარა ის კვნესა და გოდება, რომელიც წინა ღამეს, პარლამენტთან ისმოდა. ჩვენ ყველას გვახსოვს და არ დაგვავიწყდება 26 მაისის ,,ბართლომეს ღამე“ საქართველოში.

2011 წლის შემდეგ, 26 მაისმა საქართველოს დამოუკიდებლობის დღესთან ერთად სხვა დატვირთვაც შეიძინა და სააკაშვილის პირსისხლიან რეჟიმთან  ბრძოლის  დღედაც  იქცა. დიახ, უნდა გვახსოვდეს ეს დღე, რათა საქართველოში მსგავსი რამ აღარ განმეორდეს.

ნელი ვარდიაშვილი

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...