„ახალი ბინის კარის საკეტს ვერ დავუმეგობრდი. თუ იუტა სახლში არ იყო, კიბიდან ვიწყებდი ღელვას, რადგან ვიცოდი, რამდენიმე ათეული წუთი დამჭირდებოდა მანამ, სანამ გასაღები კარის საკეტთან იდეალურ პოზას იპოვიდა. სახლში დავბრუნდი, გასაღები საკეტს მოვარგე და მარტივად შედეგს ვერც ამ შემთხვევაში მივაღწიე. დიდხანს ვაჯაჯგურე კარის სახელურიც და გასაღებიც, მაგრამ არც გასაღები აპირებდა დანებებას, არც კარის საკეტი და არც მე! უცებ, სულ რომ არ ველოდებოდი ისე, მეზობლის კარი გაიღო, ძალიან მაღალი, საკმაოდ მიმზიდველი გარეგნობის ახალგაზრდა კაცი გამოვიდა და დახმარების ხელი პირდაპირი გაგებით გამომიწოდა. ისე მარტივად და ვირტუოზულად დაატრიალა ურჩი გასაღები და ისე გალანტურად შემიღო ბინის კარი, ცოტა ხანი პირდაფჩენილი ვუყურებდი. ბოლოს ცოტა გამეპრანჭა, ,,ვუალა“ წარმოთქვა ფრანგული აქცენტით და დამემშვიდობა. ერთი სული მქონდა, იუტა სახლში ადრე დაბრუნებულიყო, რომ ჩემი ისტორია მომეყოლა მისთვის. იმ უსაშველოდ დიდ თეთრ რაფაზე მოვკალათდი, საიდანაც მეზობელი სახლის მანსარდა ჩანდა თეთრი კედლებით და ბევრი ღერი სიგარეტი მოვწიე. ამასობაში იუტა დაბრუნდა, ჩაი მოვამზადე და მეზობელი კაცის გაცნობის ამბავი ვუამბე. იუტას გაეცინა, მიხვდა, რომ რომანტიკული ფიქრები უცნობ მეზობელ კაცზე ისე შორს წამიყვანდა, დავიკარგებოდო და ამ ამბავს იქვე მოუღო ბოლო: ეს ბიჭი გეია…. რომანტიკული ფიქრები გონებამ წამში წაშალა  და მე მივხვდი, რომ 20 წლის ასაკში პირველად შევეხე განსხვავებული სქესობრივი ორიენტაციის მქონე ადამიანს ცოცხლად.

იმ დროს საქართველოში სიბნელე იყო, პირდაპირი გაგებით, არასამთავრობო ორგანიზაციები და მათი უსაშველოდ დიდი დაფინანსება ათეული წლების შემდეგ გამოჩნდა. მაშინ არ არსებობდა ტერმინი ,,პრადვინუტი“ და განსხვავებული სქესობრივი ორიენტაციის მქონე ადამიანებზე არ საუბრობდნენ ამდენს და მიუხედავად იმისა, რომ ამ ამბის შემდეგ თითქმის 20 წელი გავიდა, ჩემი დამოკიდებულება დღემდე უცვლელია: ,,ჩვენ კაცთა მოგვცა სამყარო, გვაქვს უთვალავი ფერითა…“.

არასოდეს მინდოდა ისე გამოყურება, როგორც ,,ყველა“. მახსოვს ერთხელ დიდი ქსოვილი ვიპოვე დედას ძველმანებში და მელნით შევღებე. ამ უსაშველოდ გრძელ კვასკვასა იასამნისფერ შალს რომ მოვაფორთხიალებდი, ქუჩაში მიყურებდნენ, შავ დროს შავი ფერის სამოსი უხდებოდა და ეს ფერადი სხივი ალბათ აღიზიანებდა ბევრს.  მას შემდეგ ბევრი ფერი შეიცვალა…მიყვარს ადამიანები, ფერადი ადამიანები, სხვადასხვანაირები, ჭრელები… გარეგნობაზე მეტად ადამიანების ფერადი შინაგანი სამყარო მიყვარს და ამ დროს არასოდეს ვფიქრობ იმაზე, საძინებელში ვინ ვისთან რას რატომ რამდენჯერ და როგორ პოზაში აკეთებს. ვფიქრობ, რომ ადამიანი დაბადებით თავისუფალია, ის თავისი თავის უფლად, თავის დროზე ღმერთმა შექმნა და შექმნისთანავე არჩევანის უფლება მისცა. სამოთხის ბაღში აკრძალული ხილის ჭამით დაიწყო და დღემდე გრძელდება ბრძოლა თავისუფლებისთვის, პასუხის გება გაკეთებული არჩევანის გამო. თეორიულად არავინ ვხდით სადავოდ, რომ ჩვენი უსაზღვრო და უკიდეგანო თავისუფლება სწორედ იქ მთავრდება, სადაც სხვისი იწყება, მაგრამ პრაქტიკულად ამის განხორციელება ჩვენ დღეს ძალიან გვიჭირს. თავისუფლების კვადრატებს შორის უხილავი და ძალიან წვრილი საზღვრებია გავლებული, ბეწვის პატარა ხიდები და ჩვენ გვევალება ისე ვიმოძრაოთ, ვიმოქმედოთ და გამოვიხატოთ, რომ ერთმანეთის კვადრატების უხილავი საზღვრები არ გადავკვეთოთ.

ამ თემაზე წერა იმიტომ გადავწყვიტე, რომ რეალობის მიმართ საკმარისზე მეტი პროტესტი გამიჩნდა. ადამიანები მიყვარს და ამას კიდევ ბევრჯერ გავიმეორებ, მძულს სიყალბე და ფარისევლობა, მძულს იმით სპეკულირება, რაც სხვისთვის სათუთი და ძვირფასია. თქვენი ნებაა დამეთანხმებით თუ არა, მაგრამ ჩემი აზრით, ჩვენი საზოგადობის ერთ-ერთი მთავარი პრობლემა დღეს მოჭარბებული სიძულვილია. აზრის გამოხატვის თავისუფლებამ ქართული მენტალობისთვის დამახასიათებელი რადიკალიზმი ადვილად შეისისხლხორცა და მისი პრაქტიკული გამოყენება სხვათა დამცირების თუ შეურაცხყოფის გარეშე, ფაქტობრივად შეუძლებელი გახდა. რაოდენ პარადოქსულადაც არ უნდა ჩანდეს, აზრის თავისუფლად გამოხატვის ამგვარ ფორმას, განსაკუთრებით ბეჯითად და ყოჩაღად თავად უფლებადამცველები იყენებენ. ისინი კარგად იცნობენ კონკრეტულ სფეროს, ფლობენ უცხო სიტყვებით გაჯერებულ ტერმინოლოგიას, ვირტუოზულად არგებენ დასწავლილ ფრაზებს რეალობას და ყოველ ჯერზე განზრახ ან გაუფრთხილებლად უხეშად არღვევენ ჩვენი კვადრატების სათუთ საზღვრებს. განსაკუთრებული ,,სისასტიკით“ ჩემი აზრით, სწორედ განსხვავებული სქესობრივი ორიენტაციის მქონე ადამიანების უფლებადამცველები გამოირჩევიან. მათი გამოხატვის ფორმა, ლექსიკა და დამცინავი, ქედმაღლური ტონი, სწორედ იქითკენაა მიმართული, რომ რაც შეიძლება მეტი აგრესია გაჩნდეს ,,ლგბტ“ საზოგადოების წევრების მიმართ. უფლებადამცველთა განზრახვა ჩემთვის ცხადზე ცხადია, რაც უფრო რთულია პრობლემა და რაც უფრო დრამატული რეალობა, მით მეტია დაფინანსება. ამიტომ მძულს მათი ფარისევლური სულისკვეთება და საზოგადოებაში პანიკის თუ კიდევ უფრო მეტი ძალადობის დამკვიდრების მცდელობა. ,,ლგბტ“ საზოგადოების წევრებს ემუქრებათ საფრთხე, ისევე როგორც ქალებს, ბავშვებს, მოხუცებს კაცებს, დღეს ჩვენ ყველას გვემუქრება საფრთხე სხვადასხვა ფორმით და მოცულობით.

დიახ, მე ვფიქრობ, რომ ჩვენი საზოგადოება გაჟღენთილია ძალადობრივი სულისკვეთებით და სრულიად ცარიელი ინტელექტუალური განვითარებით. ამ მძიმე რეალობას თავისი სოციალურ-პოლიტიკური მიზეზი აქვს, მაგრამ ამ მიზეზების წინაშე ჩვენ დღეს უძლურნი ვართ, ჩვენ უძლურნი ვართ გამოვასწაროთ წარსული. სამაგიეროდ, ჩვენს ხელშია დამოკიდებულება, რომელიც უნდა შეიცვალოს, ჩვენს ხელშია გამოხატვის თავისუფლების ფორმა, რომელიც სიძულვილისგან უნდა გათავისუფლდეს!

ერთი რეალური შემთხევა გამახსენდა. ერთ-ერთ ე.წ. რეიტუნგულ გადაცემაში, რეიტინგულ დროს მოწვეული ტრანსგენდერი სტუმარი გულახდილად ყვებოდა საკუთარ ამბავს. მე-5 კლასში ვიყავი როდესაც მივხვდი, რომ მხოლოდ ბიოლოგიურად მერქვა კაცი და მთელი ჩემი შინაგანი სამყარო მოვამზადე იმისთვის, რომ ოდესმე ქალი გავხდებოდიო. წამყვანმა ალბათ ასჯერ დაუსვა შეკითხვა ცხოვრების გზაზე არსებული წინააღმდეგობების და ძალადობის შესახებ. სტუმარი აუღელვებლად ყოველ ჯერზე პასუხობდა, რომ არასოდეს გამხდარა ძალადობის მსხვერპლი, რომ ოჯახში მის გადაწყვეტილებას გაგებით მოეკიდნენ, მეგობრები არ დაუკარგავს და ბედნიერია. წამყვანის იმედგაცრუებას საზღვარი არ ჰქონდა, სრულიად ზედმეტი აღმოჩნდა მისი ფსევდო თანაგრძნობაც და ,,სიყვარულიც“. ჩემი აზრით, ესეც ძალადობაა, როგორც ფსიქოლოგები განმარტავენ, ე.წ. ,,პოზიტიური ძალადობა“. ,,პოზიტიურ ძალადობას“ ვაწყდებით მაშინ, როდესაც ფსევდო თანაგრძნობას თუ სიყვარულს ამოფარებულები, ჩვენ ყურადღებას ვამახვილებთ ტიპიურისგან განსხვავებული ადამიანების მიმართ, არ აქვს მნიშვნელობა ის გეი, ლესბოსელი, დაუნის სინდრომის მქონე, თუ აუტისტური სპექტრის მქონე სუბიექტია. გადამეტებული ყურადღება და მუდმივი ხაზგასმა ადამიანის განსხვავებულობაზე ისეთივე ძალადობაა, როგორც მაგალითად მისი სრული იგნორი ან ფიზიკური შეურაცხყოფა. როგროც თქვენ შეგიქმნით დისკომფორტს გამუდმებით იმის ყიჟინი, რომ ჰეტეროსექსუალი ქალი ხართ, თუნდაც ლამაზი, ქერა და ცისფელთვალება, ასევე არ სურს არც ერთ გეის, რომ მუდმივად უსვათ თავზე ხელი იმის გამო, რომ მას კაცი პარტნირო ჰყავს, დაუნის სინდრომის მქონე ბავშვის დედას კი იმის ძახილი, რომ მისი შვილი ყველაზე საყვარელი და ლამაზია. ეს ტყუილია! დიახ, ის გეია და მას ჰყავს კაცი პარტნიორი, შეეშვით მის სქესობრივ ორიენტაციას, დაანებეთ თავი მის გამოხატვის თავისუფლებას. სამსახურშიც აივლის თქვენი დახმარების გარეშე კარიერულ კიბეს და მეგობრებიც ეყოლება თქვენზე მეტი! არ არის ჩემი მეგობრის შვილი ანა ჩემს შვილზე მეტად საყვარელი მხოლოდ იმიტომ, რომ მას დაუნის სინდრომი აქვს. ჩემი შვილიც ძალიან საყვარელია და ანაც. მათ კომუნიკაციის მხოლოდ იმით შეგვიძლია შევუწყოთ ხელი, რომ გამუდმებით არ შევახსენოთ ვის რამდენი ქრომოსომა აქვს.

ვიცი, აღშფოთება მოყვება იმას რაც დავწერე, მაგრამ თქვენ ხომ განსხვავებულ აზრს იცავთ, ჰოდა მიიღეთ ჩემი განსხვავებული აზრი ისე, რომ არ ჩამქოლოთ. დაფიქრდით თქვენს მიზნებზე და მოტივებზე. განვითარების გზაზე მყოფი ჩვენი ქვეყანა უამრავი გამოწვევის წინაშე დგას და ბევრი წინააღმდეგობით სავსე გამოწვევა გვაქვს წარმატებით გადასალახი. დღეს ერთმანეთის სიძულვილი გამოსავალი არ არის და ხვალ ევროპული ღირებულებების მქონე სახელმწიფოს საძირკველად არ გამოდგება. თქვენ ჩემზე უკეთესად იცით, რომ დღეს ძალიან ბევრი წარმატებული ადამიანია, რომელთა სქესობრივი ორიენტაცია ხელშემშლელი ფაქტორი არასოდეს ყოფილა. დიახ, იმიტომ რომ ისინი არ აფიშირებენ თავიანთი ორიენტაციით, ისევე როგროც მე არ გახვევთ თქვენ თავზე საკუთარ სქესუბრივ კუთვნილებას, სექსუალურ თუ სხვა ფანტაზიებს. შენ უმცირესობა არ ხარ და შესაბამისად არც დაცვა გჭირდება, ხშირად მომისმენია ასეთი დამოკიდებულება. მე უმრავლესობა ვარ, ტრადიციული სქესობრივი ორიენტაცია მაქვს და ჩემი გამოხატვის თავისუფლებაც შეუზღუდავია, მაგრამ როგორც შინაგანად თავისუფალი სუბიექტი, მე თქვენ და სხვათაშორის თქვენ შვილებს, ყოველ დღე ვუწევ ანგარიშს და მათი თანდასწრებით ჩემს პარტნიორს არ ვეზასავები ვაკის პარკში, ანგარიშს ვუწევ სამსახურის შინაგანაწესს და არ ვცხადდები ტრუსების ამარა ან დახეული ჯინსებით, ვუწევ ანგარიშს თქვენს მშობლებს და საზოგადოებრივ ტრანპორტში ვუთმობ მათ ადგილს. თავისუფლება ნების უსაზღვრო გამოხატულება არ არის, თავისუფლება შინაგანი მდგომარეობაა, რაც თავის მხრივ არ გამორიცხავს საკუთარი ქმედების შეზღუდვას სხვათა ინტერესების გათვალისწინების გამო. სწორედ ეს განასხვავებს ადამიანს ცხოველისგან, ჩვენც გვამოძრავებს ინსტინქტები, მაგრამ ცხოველებისგან განსხვავებით, ჩვენ შეგვიძლია მათი მართვა. მოგვწონს ჩვენ ეს თუ არ მოგვწონს, დღიდან დასაბამისა ადამიანი ემორჩილება გარკვეულ წესებს და სწავლობს სისტემაში არსებობას. საერო და საულიერო კანონმდებლობა, სხვადასხვა დროს ასევე საერო თუ სასულიერო პიროების მიერ იწერებოდა და ერგებოდა რეალობას. ბევრი წინააღმდეგობა შეიძლება არსებობდეს მათ შორს და ბევრი წინააღმდეგობა შეიძლება გაგვიჩნდეს ჩვენ მათ მიმართ. უცვლელი და ჭეშმარიტი ჩემი აზრით, მხოლოდ ათი მცნებაა. ეს ის ათი წესია, რომელთა დაცვის შემთხვევაში მოყვასის თავისუფლების კვადრატის უხილავი საზღვარი არასოდეს გადაიკვეთება. სამყარო მხოლოდ ცუდ და კარგ მოვლენებად არ იყოფა, ის მრავალფეროვანი და მრავალმხრივია, არც ჩვენ გვაიძულებს ვინმე უარი ვთქვათ ჩვენს ფერებზე, მაგრამ როგორც ამ სამყაროს მკვიდრნი ჩვენ უბრალოდ ვალდებულნი ვართ, ანგარიში გავუწიოთ იმას, რაც ამ სამყაროსთვის ბუნებრივია. ბუნებრივი კი ის არის, რომ არსებობს მხოლოდ ორი საწყისი: ქალი და მამაკაცი. ადამიანის მოდგმის განვითარება, მხოლოდ ამ ორი საწყისის შერწყმით არის შესაძლებელი. მიუწვდომელ მწვერვალებს კი აღწევს თანამედროვე მეცნიერება და მედიცინა, მაგრამ ქალის საკვერცხის მიერ გამომუშავებული კვერცხუჯრედი და კაცის ,,X“ ან ,,Y“ სპერმატოზოიდი უცვლელია. იცვლება და ვითარდება მათი შერწყმის მეთოდები და ხერხები, გენეტიკური კვლევები მომავალში კიდევ უფრო მეტ ,,საოცრებას“ გვიწინასწარმეტყველებენ, მაგრამ არასოდეს შეიცვლება მოცემულობა, რომ ადამიანის სიცოცხლეს აგრძელებს ქალი და კაცი.

ამიტომ გთხოვთ, მეტი პასუხისმგებლობით მოეკიდოთ ადამიანის თავისუფალი გამოხატვის უფლებას, ნუ გადაკვეთავთ ჩემი შვილების თავისუფლების კვადრატს და მიეცით მათ უფლება მე მიწოდონ ,,დედა“ და არა ,,მშობელი N1“, ნუ აიძულებთ მეზღაპრეებს თავიდან გადაწერონ ზღაპრები. საუკუნო ძილისგან მძინარე მზეთუნახავს ყოველთვის უფლისწული გამოაფხიზლებს და არა სხვა მზეთუნახავი, კონკიას ბროლის ფეხსაცმელს, ყოველთვის მეფის ერთადერთი ვაჟი მოარგებს. ჩვენ უნდა მივიღოთ გარკვეული მოცემულობა ისე, როგორც ის ბუნებრივად არსებობს, ჩვენ უნდა ვისწავლოთ თანაცხოვრება ისე, რომ არ გაგვაღიზიანოს ერთმანეთის ფერებმა, ჩვენ უნდა ვისწავლოთ ერთმანეთის თავისუფლების კვადრატების საზღვრების დაცვა.“ _ ეს წერილი  ვრცელდება ინტერნეტში

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...