სოფ­ლის მე­ურ­ნე­ო­ბა წლე­ბის მან­ძილ­ზე და­ვი­წყე­ბუ­ლი დარ­გი იყო, თუმ­ცა ბოლო დროს ახალ­გაზ­რდებ­შიც პო­პუ­ლა­რუ­ლი გახ­და. დღეს ბევ­რია ისე­თი ფერ­მე­რი, რომ­ლე­ბიც სიძ­ნე­ლე­ე­ბის მი­უ­ხე­და­ვად არ ჩერ­დე­ბი­ან, პრობ­ლე­მებს არ უშინ­დე­ბი­ან და შე­დე­გებ­საც აღ­წე­ვენ.

გი­ორ­გი ლა­ცა­ბი­ძე ახალ­გაზ­რდა ფერ­მე­რია თე­ლა­ვის მუ­ნი­ცი­პა­ლი­ტე­ტის სო­ფელ კი­სის­ხე­ვი­დან. მის სა­ხელს გი­გან­ტუ­რი უეკ­ლო მაყ­ვლის მოყ­ვა­ნა უკავ­შირ­დე­ბა. მაყ­ვლის ერთი მარ­ცვა­ლი, სა­შუ­ა­ლოდ, 15 გრამს იწო­ნის…

25 წლის ფერ­მერ­მა გა­სულ წელს მაყ­ვლის ღვი­ნოც და­წუ­რა, წელს კი მომ­ხმა­რე­ბელს სა­სი­ა­მოვ­ნო ამ­ბა­ვი ამ­ცნო: 5-წლი­ა­ნი სა­მეც­ნი­ე­რო-სე­ლექ­ცი­უ­რი მუ­შა­ო­ბის შე­დე­გად, რამ­დე­ნი­მე გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი მარ­წყვის ჯიში მი­ი­ღო. აღ­ნიშ­ნუ­ლი ჯი­შე­ბი, რო­გორც ქარ­თუ­ლი სე­ლექ­ცი­ით მი­ღე­ბუ­ლი ჯი­შე­ბი, ისე და­რე­გის­ტრირ­დე­ბა.

“პირ­ვე­ლი ჯიში, რო­მელ­საც სა­ხე­ლიც და­ვარ­ქვი და 2 წე­ლია გა­მოც­დის ქვე­შაა, უჩ­ვე­უ­ლო თვი­სე­ბით გა­მო­ირ­ჩე­ვა, რაც ვფიქ­რობ, სა­ქარ­თვე­ლოს­თვის მრა­ვალ­მხრივ პერ­სპექ­ტი­უ­ლი იქ­ნე­ბა. აღ­ნიშ­ნუ­ლი ჯიში დღის ხანგძლი­ვო­ბის მი­მართ ნე­იტ­რა­ლუ­რია და ასე­ვე იმი­თაც გა­მო­ირ­ჩე­ვა, რომ შე­უს­ვე­ნებ­ლად იძ­ლე­ვა ნა­ყოფს, მუდ­მი­ვად ივი­თა­რებს კოკ­რებს და მო­სა­ვალს უწყვე­ტად გვაძ­ლევს.

მე ამ პრო­დუქტს “მა­რი­ა­ნა­სი” და­ვარ­ქვი. ეს სა­ხე­ლი ჯერ კი­დევ ჩემს მო­მა­ვალ მე­უღ­ლეს­თან შეყ­ვა­რე­ბუ­ლო­ბის პე­რი­ოდ­ში მის პა­ტივ­სა­ცე­მად შე­ვურ­ჩიე, რად­გან ჩემს მე­უღ­ლეს მარი ჰქვია და ინი­ცი­ა­ლე­ბიც შე­სა­ბა­მი­სია”, – დას­ძენს ფერ­მე­რი.

გი­ორ­გი ბო­ჭო­რიშ­ვი­ლი გო­რის მუ­ნი­ცი­პა­ლი­ტე­ტის სო­ფელ არა­შენ­და­და­ნაა. ფერ­მე­რო­ბას ხელი რამ­დე­ნი­მე წლის წინ მიჰ­ყო, თუმ­ცა, 2006 წლი­დან შე­ი­ა­რა­ღე­ბულ ძა­ლებ­ში ირი­ცხე­ბა. 18 წლი­სა ჯარ­ში გა­იწ­ვი­ეს და იმა­ვე წელს ერაყ­ში გა­ემ­გზავ­რა. 2010-ში ავ­ღა­ნეთ­ში წა­ვი­და, სამი თვის ჩა­სუ­ლი კი მძი­მედ და­იჭ­რა, რის გა­მოც, ხან­გრძლი­ვი სა­რე­ა­ბი­ლი­ტა­ციო კურ­სი გერ­მა­ნი­ა­ში გა­ი­ა­რა. 10 ოპე­რა­ცია აქვს გა­კე­თე­ბუ­ლი.

სამ­შობ­ლო­ში დაბ­რუ­ნე­ბულ­მა მე­ო­მარ­მა ბრძო­ლა ია­რა­ღით ვერა, მაგ­რამ თო­ხი­თა და ბა­რით გა­ნაგ­რძო და უკვე წარ­მა­ტე­ბუ­ლი ფერ­მე­რია… სო­ფელ­ში მუ­შა­ო­ბა მის­თვის უცხო არას­დროს ყო­ფი­ლა. ავ­ღა­ნე­თი­დან დაბ­რუ­ნე­ბის შემ­დეგ, მშობ­ლე­ბის და­წყე­ბულ საქ­მი­ა­ნო­ბა­ში აქ­ტი­უ­რად ჩა­ერ­თო. მოჰ­ყავს პო­მი­დო­რი, კომ­ბოს­ტო, სი­მინ­დი, ლო­ბიო, ქერი, უვ­ლის ვაშ­ლის ბა­ღებს. მო­მა­ვალ­ში მე­ურ­ნე­ო­ბის გაზ­რდა-გა­ფარ­თო­ე­ბა­საც აპი­რებს.

“მთა­ვა­რი მონ­დო­მე­ბაა და ყვე­ლა­ფე­რი გა­მო­ვა. თუმ­ცა არის შემ­თხვე­ვე­ბი, როცა სე­ტყვა ან სხვა გარე ფაქ­ტო­რი მო­სა­ვალს გი­ფუ­ჭებს და ასეთ დროს ხე­ლის ჩაქ­ნე­ვა გინ­და, მაგ­რამ ფარ-ხმა­ლი არ უნდა და­ყა­რო და იმე­დი არ და­კარ­გო. და­მი­ჯე­რეთ, მთა­ვა­რი შე­მარ­თე­ბაა. სა­ჭი­როა მეტი გა­ნათ­ლე­ბაც, რათა პი­რად გა­მოც­დი­ლე­ბას თე­ო­რი­უ­ლი ცოდ­ნაც შევ­მა­ტოთ.

არა­ერ­თხელ შემ­ქმნია სა­კი­თხის არ­ცოდ­ნით გა­მოწ­ვე­უ­ლი პრობ­ლე­მა. პრო­დუქ­ტის შე­წამ­ვლას, მოყ­ვა­ნას, მის გა­ყიდ­ვას, შე­სა­ბა­მი­სი უნა­რი და ცოდ­ნა სჭირ­დე­ბა და მხო­ლოდ მამა-პა­პი­სე­უ­ლი გა­მოც­დი­ლე­ბა საკ­მა­რი­სი აღარ არის. პრო­ფე­სი­ულ სას­წავ­ლე­ბელ­შიც იმი­ტომ ჩა­ვა­ბა­რე, რომ იქ მი­ღე­ბუ­ლი ცოდ­ნით დაშ­ვე­ბუ­ლი შეც­დო­მე­ბი გა­მო­ვას­წო­რო”, – აღ­ნიშ­ნავს გი­ორ­გი.

ახალ­გაზ­რდა ფერ­მე­რი კრივ­ში სა­ქარ­თვე­ლოს ჩემ­პი­ო­ნია. მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა აქვს მი­ღე­ბუ­ლი დაჭ­რილ­თა შო­რის ტურ­ნი­რებ­ში. სამ­ჯერ გახ­და შე­ი­ა­რა­ღე­ბუ­ლი ძა­ლე­ბის ჩემ­პი­ო­ნი, ფლო­რი­დის შტატ­ში გა­მარ­თულ “ძლი­ერ­თა თა­მა­შებ­ში” მე­ო­რე ად­გი­ლი და­ი­კა­ვა. ფერ­მე­რულ საქ­მი­ა­ნო­ბას­თან ერ­თად, გი­ორ­გი ვარ­ჯიშს გა­ნაგ­რძობს. მა­რა­თონ­ზეც 42 კი­ლო­მეტ­რი ირ­ბი­ნა.

თენ­გიზ ბე­რი­ძე აჭა­რი­დან ლა­გო­დეხ­ში ჩა­სახ­ლე­ბუ­ლი ეკო­მიგ­რან­ტია, მე­უღ­ლე – აფხა­ზე­თი­და­ნაა დევ­ნი­ლი. ოჯა­ხი სო­ცი­ა­ლურ დახ­მა­რე­ბას იღებ­და, რა­ზეც უარი თქვა და 2016 წელს სათ­ბუ­რი აა­შე­ნა. მოჰ­ყავს კიტ­რი და იმა­ზე ბევ­რად მეტი შე­მო­სა­ვა­ლი აქვს, ვიდ­რე სა­ხელ­მწი­ფო წლი­დან წლამ­დე უხ­დი­და. თენ­გიზ ბე­რი­ძე მე­ო­რე ჯგუ­ფის ინ­ვა­ლი­დია – ცალი ხე­ლის მაჯა არ აქვს.

“2016 წელს ევ­რო­კავ­ში­რის დახ­მა­რე­ბით, ლა­გო­დე­ხის გან­ვი­თა­რე­ბის ჯგუ­ფი პრო­ექტს ახორ­ცი­ე­ლებ­და, რომ­ლის პი­რო­ბებს გა­დავ­ხე­დე, მო­მე­წო­ნა და ვი­ფიქ­რე, ხომ არ ჩა­ვერ­თო-მეთ­ქი. მა­ნამ­დე სო­ცი­ა­ლუ­რად და­უც­ვე­ლი ვი­ყა­ვი და სა­ხელ­მწი­ფო მეხ­მა­რე­ბო­და. პრო­ექ­ტი დავ­წე­რე, იდე­ამ გა­ი­მარ­ჯვა, და­მა­ფი­ნან­სეს და სო­ცი­ა­ლურ დახ­მა­რე­ბა­ზეც უარი ვთქვი” – აღ­ნიშ­ნავს ფერ­მე­რი. ახლა სა­კუ­თა­რი შრო­მით შე­მო­სა­ვა­ლი გა­მო­უჩ­ნდა. 800 კვმ-ზე სათ­ბუ­რი აა­შე­ნა. სა­ო­ჯა­ხო ბიზ­ნე­სი აქვს. მოჰ­ყავს კიტ­რი და პო­მი­დო­რი. მო­სა­ვალს წე­ლი­წად­ში ორ­ჯერ იღებს.

რო­დე­საც თა­ვი­სი შრო­მის შე­დე­გებს აფა­სებს, ასე­თი მა­გა­ლი­თი მო­აქვს: “ბა­ყა­ყი რძით სავ­სე ქი­ლა­ში ჩა­ვარ­და და ისე იფარ­თხა­ლა, რომ რძე­ში კა­რა­ქი “მო­ვი­და”. აქე­დან დას­კვნა – ისე და იმ­დე­ნი უნდა იმოძ­რაო, რომ გა­დარ­ჩე! ვინც გა­ინ­ძრე­ვა და საქ­მე არ და­ე­ზა­რე­ბა, მო­ი­გებს. ყო­ველ­დღი­უ­რად ვფუს­ფუ­სებ, თოხ­სა და ბარს ხე­ლი­დან არ ვაგ­დებ… სათ­ბურს გა­ვა­ფარ­თო­ებ – სხვა ბოსტნე­უ­ლი შე­იძ­ლე­ბა მო­ვიყ­ვა­ნოთ, მა­გა­ლი­თად, ბად­რი­ჯა­ნი. თან, შემ­დე­გი სათ­ბუ­რი, რო­მელ­საც გა­ვა­კე­თებ, მინ­და, მზის ენერ­გი­ა­ზე იყოს”, – გვიმ­ხელს ლა­გო­დე­ხე­ლი ფერ­მე­რი.

წყარო: ambebi.ge

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...