მატილდა ტატალია – ასე წარდგა „იქს ფაქტორის“ მაყურებლის წინაშე 44 წლის ლელა ჯავახია. პატარა, მორიდებული, მოკრძალებული ქალბატონი მუსიკის ჩართვისთანავე ნამდვილ ვარსკვლავად გადაიქცა, სიმღერაც არ ჰქონდა დაწყებული, რომ მისმა მანერებმა ჟიურიც და მაყურებელიც დადებითად განაწყო. საბოლოოდ ლელამ თავისი შესრულებით შოკში ჩააგდო ყველა. ბოლოს თავადაც ვერ შეიკავა ემოცია და ცრემლიც გვანახა. ლელა წურწუმია სცენაზე ავიდა, მოსახელეს რომ ჩახუტებოდა, გიორგი გაბუნია მაგიდაზე დადგა და იქიდან უკრავდა ტაშს. ერთი სიტყვით, მატილდამ ფურორი მოახდინა „იქს ფაქტორის“ სცენაზე. დღეს ლელა „პრაიმტაიმის“ სტუმარია.
– ლელა, ნამდვილი სახელი და გვარი რატომ დაგვიმალე?
– არ დამიმალავს, უბრალოდ, ამოჭრილი იყო ეგ ნაწილი. საქმე ისაა, რომ სოციალურ ქსელში ამ სახელითა და გვარით ვიყავი დარეგისტრირებული. ვიდეოც ამ პროფაილით გავაგზავნე პროექტში. როცა პრექასტინგზე მივედი, სიაში უკვე ამ სახელითა და გვარით ვეწერე. როცა ნამდვილი სახელი და გვარი ვუთხარი, მირჩიეს, შოუს მოუხდება თქვენი ფსევდონიმი და ასეთად დარჩითო.
– ლელა, გვიამბეთ თქვენზე, სიუჟეტში მწირი იყო ინფორმაცია…
– რა არის ცხოვრებაში მთავარი? იყო კარგი, წარმატებული ოჯახიდან. ამას ვერ დაგეგმავ, ეს შენი ხვედრია და აქ, საბედნიეროდ, გამიმართლა. პედაგოგების ოჯახში გავიზარდე. ეს კომუნისტების დროს ელიტარულ ოჯახად ითვლებოდა. ახლაც, ალბათ. მეტი აკრძალვები მქონდა, სხვა ბავშვებთან შედარებით, მკაცრად მზრდიდნენ. სადღაც ხომ უნდა აიწყვიტო ადამიანმა. სიმღერა იყო ის, რაშიც ვიწყვეტდი (იცინის). ჩავიკეტებოდი ჩემთვის ოთახში, ხან სავარცხელს ვიყენებდი მიკროფონად, ხან ფლომასტერს და ვიდექი ეს ხუთოსანი მოსწავლე ჩემს სცენაზე.
– მშობლებს არ უნდოდათ, რომ გემღერათ?
– მეც არ მომითხოვია ასე გადაჭრით. ბავშვობაში კი ვმღეროდი სკოლის ღონისძიებებზე (სენაკში გავიზარდე), არ ჩაივლიდა ღონისძიება ჩემ გარეშე. მაშინ ოლიმპიადები ტარდებოდა, მედალიც მაქვს, მაგრამ ამას არ მიეცა სერიოზული სახე, პროფესიად არ გავიხადე.
– რატომ?
– როგორც მორჩილი შვილი, დავყევი მშობლების სურვილს. საერთაშორისო ეკონომიკური ურთიერთობებისა და მენეჯმენტის ფაკულტეტი დავამთავრე. სიმღერა ჰობად დარჩა.
– მუსიკალური განათლება არ გაქვთ?
– შვიდწლედი დავამთავრე, ფორტეპიანოს განხრით სენაკში.
– ოჯახი როგორ შექმენით?
– ჩემი მეუღლე ეკლესიაში გავიცანი. ბერობისთვის ემზადებოდა…
– და აცდუნეთ?
– (იცინის) ჰო, ამ სიტყვის თქმა არ მინდოდა, მაგრამ ასე გამოვიდა. მე ვგალობდი ამ ეკლესიაში. სიონშიც ვგალობდი ერთი პერიოდი და ჩვენმა მამაომ მთხოვა, კასპის ერთ-ერთ ეკლესიაში მეგალობა, ერთი კვირით წამიყვანა. ჩემი მეუღლეც იქ დამხვდა, სამონასტრო ცხოვრებისთვის ემზადებოდა. ერთ სახლში მოგვიწია ცხოვრებამ, მამაოს სახლში. უცნაური გაცნობა იყო.
– ალბათ, ორივე მალავდით ამ გრძნობას…
– არა, ჩემი მეუღლე ჩემზე უფროსია, არც უცდია დამალვა. ერთ თვეში უკვე ხელი მთხოვა. თბილისში რომ დავბრუნდით, დამნიშნა. 30 წლის ვიყავი მაშინ.
– ამ ასაკამდე არასდროს გქონიათ მსგავსი გრძნობა?
– თაყვანისმცემლები მყავდა, მეც მქონდა, ალბათ, პატარ-პატარა სიმპათიები… ამას წინათ ჩემს დას ვეუბნებოდი, რომ ჩემი ბავშვობის სიყვარულის დედამ სწორედ სიმღერის გამო დამიწუნა, ეს ჩვენი ოჯახის შესაფერისი არ არის, დადგება და სულ იმღერებსო. ახლა მეცინება, მართალი ყოფილა ის ქალი.
– ჭრიჭინას იმიჯი გქონდათ ე.ი…
– არა, თითქოს არა, მაგრამ ამ ქალმა განჭვრიტა ჩემი მომავალი… ჩემი მეუღლე რომ გავიცანი, ძალიან მალე ასეთი რამ მითხრა, – ან ძალიან მაგარი მსახიობი, ხარ ან ზუსტად ის იდეალური ადამიანი, რომელსაც მთელი ცხოვრება ვეძებო. 14 წელია, ერთად ვცხოვრობთ და ჯერჯერობით ერთ აზრზე ვართ.


– შვილებზეც მიამბეთ…
– უფროსი, გიორგი, 12 წლის არის. არ არის ლამაზი საკუთარი შვილის ქება, მაგრამ ძალიან კარგი შვილია… ვინაიდან სამსახური და ოჯახი ერთმანეთს ვერ შევუთავსე და სახლში დავჯექი, ვცდილობ, ყველაფერი ჩავდო შვილებში, მაქსიმალური გავაკეთო მათი აღზრდისთვის. გაბრიელი 5 წლის არის.
– თქვენი მეუღლე რას საქმიანობს?


– კომპანია „სინათლის ქალაქში“ მუშაობს. მე ძალიან ბევრ ადგილას მაქვს ნამუშევარი. სკოლის დამთავრების დღიდან ვსწავლობ და პარალელურად ვმუშაობ. რომ გავთხოვდი… წონაში ისედაც ხედავთ, რომ ნახევარქათამა ვარ, ჯანმრთელობის პრობლემა მქონდა და ყველა ფეხმძიმობა წოლით რეჟიმში გავატარე. მეორე შვილი დაბადებიდან ერთ კვირაში გარდაიცვალა. საშინელი სტრესი გამოვიარე. გაბრიელზე ფეხმძიმედ რომ ვიყავი, ფეხების პარალიზება დამემართა. ვერ ვინძრეოდი, ნაწოლებიც კი მქონდა. ერთი ძალიან ცნობილი ფსიქოლოგის ბიოგრაფიაში ამოვიკითხე ეს ამბავი და ძალიან დამეხმარა. ძალიან ცნობილი ვარსკვლავი მისულა მასთან, დეპრესიიდან გამოსვლაში დახმარება უთხოვია. ხელი რომ ჩამოურთმევია, მუჯლუგუნი უკრავს და იატაკზე დაუგდია, ამდგარა ვარსკვლავი და უკითხავს, რას აკეთებთო. რატომ ადექიო, კითხვა შეუბრუნებია ფსიქოლოგს. აბა, იატაკზე ხომ არ ვიჯდებოდიო, უპასუხია ვარსკვლავს. იგივეა სულიერი დაცემაც, დაეცემი, ადექი, როდემდე უნდა იჯდე…
– თქვენ ადექით…


– აი, ამ ამბავს რომ დავუფიქრდი, ღმერთმა იმხელა ძალა მომცა… გაბრიელზე ფეხმძიმობის დროს სიკვდილს ვუყურებდი თვალებში, ბავშვის გადარჩენაზე ლაპარაკიც არ იყო. შვიდთვიანი დაიბადა და ძლივს გადავარჩინეთ. ჩემი გადარჩენის იმედიც 50/50 მომცეს ექიმებმა. ხომ წარმოგიდგენიათ ჩემი მდგომარეობა, როცა ამას პირდაპირ გეუბნება ექიმი. იმ დღეებში სულ ბერი გაბრიელი მესიზმრებოდა, მოდიოდა და მამშვიდებდა. ამიტომ დავარქვი მესამე შვილს გაბრიელი.
– სად იყავით აქამდე, რატომ არ გამოხვედით მუსიკალურ კონკურსებზე?
– სურვილი იყო მუდმივად, მაგრამ სულ ვითრევდი ფეხს. ვფიქრობდი, რომ არ ვარ პროფესიით მუსიკოსი, იქნებ ეს ამბიციაა ჩემი და მეტი არაფერი. კი მაქებენ ჩემი მეგობრები, ახლობლები, ოჯახის წევრები, მაგრამ მათ ვუყვარვარ და მარტივად ასახსნელია, რატომ მოსწონთ ჩემი სიმღერა. მერე უკვე ასაკის კომპლექსი გაჩნდა. მე კი ვერ ვგრძნობ, რომ 44 წლის ვარ, მაგრამ ხომ ჩანს… ბოლოს ვიფიქრე, რომ ამ სურვილს მაინც ვერ დავძლევდი და მართლა 60 წლის ხომ არ გავიდოდი სცენაზე და გავრისკე. არანაირად არ ველოდი ასეთ რეაქციას. ვფიქრობდი, რომ გავიდოდი სცენაზე, მივიღებდი ოთხ არას და წამოვიდოდი სახლში.


– მართლა ასე ფიქრობდით, თუ თავმდაბლობას თამაშობთ ახლა?
– არა, არა, როგორ ფიქრობთ, ოთხ „კი“-სა და გაბუნიას მაგიდაზე ასვლას ველოდი? ოცნებაც არ შემეძლო ამაზე.
– რატომ იტირეთ?
– სწორედ მოულოდნელმა ემოციამ გამოიწვია ეს ტირილი. იმხელა სითბო წამოვდა დარბაზიდან და ჟიურისგან, თავი ვერ შევიკავე. სიმღერა დაწყებულიც არ მქონდა, ხელი გვერდზე რომ გავწიე, იმხელა ოვაცია იყო, არ ვიცი, რა გააკეთა ამ ჟესტმა (იცინის), დაინგრა ლამის დარბაზი, ფეხზე იდგა ხალხი და მთელი სიმღერის განმავლობაში ოვაციები არ შეწყვეტილა. ეს გულგრილად როგორ უნდა გადამეტანა.


– მეუღლე იყო დარბაზში?
– არა. დასიებული თვალებით დამხვდა სახლში, როცა უკვე ნახა ეს ყველაფერი ეკრანზე. ბოდიში არ უთქვამს, მაგრამ, არ ვიცოდი, თორემ ადრე გაგიშვებდიო, მითხრა.
– არ უნდოდა, რომ გასულიყავით?
– წინააღმდეგი იყო. ახლა მეუბნება, რომ მხოლოდ იმიტომ იყო წინააღმდეგი, რომ მე არ გავწბილებულიყავი, ტკივილი არ მიმეღო, დასაცინი არ გავმხდარიყავი. მხოლოდ ამიტომ არ შემიწყო ხელი. განა მე არ შემეძლო, ვყოფილიყავი ჯიუტი და გავსულიყავი მაინც. ჩვენ იმხელა სიყვარული გვაქვს, ეს ნაბიჯი ჩვენს ოჯახს არ დაანგრევდა, მაგრამ მე მისი თხოვნა გავითვალისწინე.
– რა შეცვალა შენმა გამოჩენამ ეკრანზე?
– ქუჩაში მაჩერებენ და ტირიან. ერთ რამეს მივხვდი, ეს ხალხი გულწრფელობასა და უბრალოებას მოწყურებულია. დაიჯერეს, რომ მართლა გულწრფელი იყო ეს ყველაფერი. არ მაქვს ნიღბები, დიპლომატიაც კი არ გამომდის, არადა საჭიროა ურთიერთობებში. ყველასთან ერთნაირი ვარ. იმიტომ არა, რომ მაგარი გოგო ვარ. არა, ასეთი ვარ ბუნებით, ასეთი ვიყავი 5 წლისაც. ეს რომ დაინახეს, ყველაზე მეტად ეს მახარებს. იმდენი თბილი წერილი მომდის სოციალურ ქსელში, არ ვიცი, რა უნდა მოიგოს ამ პროექტში ადამიანმა ამაზე ძვირფასი.
– ვის გუნდში მოხვდით?
– ლელასთან ვარ, მას ჰყავს გოგოები. ნებისმიერთან ყოფნა დიდი პატივი იქნებოდა ჩემთვის… ამდენი ტრავმისა და ტკივილის შემდეგ ცხოვრების ფასი უფრო გავიგე. თეორიულად ბევრმა იცის, რომ ცხოვრების ყველა წუთითა და წამით უნდა დატკბეს, მაგრამ მე ისეთი გზა გავიარე, პრაქტიკულ დასკვნამდე მივედი, უნდა დავტკბე ყოველი წამით, რომელსაც თუნდაც ფილარმონიის სცენაზე გავატარებ.
– როგორ გგონიათ, წამოვა თქვენი მეუღლე შემდეგ ტურზე თქვენს საგულშემატკივროდ?
– იმდენად ღელავს თვითონ, მის დაწყნარებას მირჩევნია, თავად ვიყო მშვიდად და არ ვინერვიულო. მას მივეხმარო, თუ თავი დავიმშვიდო. ძალიან ვუფრთხილდები, ძალიან სათუთი ურთიერთობა გვაქვს.

ნინო მჭედლიშვილი

„პრაიმტაიმი“

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...