თომას კვირას სანთლები კვირაცხოვლის დანგრეულ ეკლესიასთან დავანთეთ, ვილოცეთ და ვიგალობეთ კიდეც: ,,ქრისტე აღსდგა მკვდეთით, სიკვდილითა სიკვდილისა დამთრგუნველი…” გალობდა საბაც, რომელიც ჯერ კიდევ 2 წლისაა. ტაძრის ნანგრევები ამჟამად საფლავებშია მოქცეული, თუმცა წინათ,  სოფლის შუაგულში ყოფილა, შემდეგ მოსახლეობა ბარში ჩამოსახლებულა და ნატაძრალი სოფლის თავში აღმოჩნდა.

სიღნაღის რაიონის სოფელ ვაქირში, კვირაცხოვლობის დღესასწაულზე, ორ ეკლესიაში ანთებენ სანთელს. როგორც შევიტყეთ, ორივე მე-5 საუკუნეშია აგებული და ამიტომ, წყვილი კვირაცხოვლის სახელით არის ხალხში ცნობილი. ერთი უკვე აღდგენილია და იქ ღვთისმსახურება სრულდება, მეორე კი, სადაც ჩვენ ვიყავით, კვლავ ნანგრევების სახით არის შემორჩენილი.

.

 

ტაძარის შუაგულში ბალახი ბიბინებს და მხოლოდ კედლები და სახურავის რამდენიმე დეტალია დარჩენილი, რომელმაც თავისი უნიკალურობით გაგვაოცა. ჭერი და კედლები ძველი აგურით არის ნაშენები.

 

ქეთო. მ- ადგილობრივი მაცხოვრებელი:

_ პაპა უკვე გარდაცვლილია, თუმცა ამ ტაძრის შესახებ მისგან ბევრი რამ ვიცი. ცხადია, კომუნისტების ეპოქამდე ტაძარი მოქმედი ყოფილა და იქ წირვა-ლოცვაც სრულდებოდა. სოფლის ერთი ნაწილი, სწორედ კვირაცხოვლის ამ ორ ტაძარში ლოცულობდა, ეზიარებოდა, ჯვარს იწერდა, ინათლებოდა… მეორე ნაწილი კი ასევე  V-VI საუკუნეში აგებულ ნათლისმცემლის ეკლესიაში დადიოდა. ეს ის ეკლესიაა, რომლის ერთ-ერთ კელიაშიც წინა ღამე გაატარა  შაჰის კარზე მიმავალმა ქეთევან დედოფალმა, იქიდან კი მხოლოდ მისი ნაწამები სხეულის ნაწილები დაგვიბრუნდა.

თურმე, კვირაცხოვლის სახელობის ამ ტაძრის თავზე დიდი ჯვარი ყოფილა აღმართული და ის სოფლის ყველა კუთხიდან მოჩანდა. კომუნისტებს ამ ჯვარის საჩვენებელი ჩამოგდება მოუწყიათ. პაპა ამბობდა, სახურავზე რამდენიმე ახალგაზრდა აუშვეს, მაგრამ ჯვარს ძვრა ვერ უყვეს, მერე დამხმარე ძალა მიახმარეს და ჯვარი მაინც დაანარცხეს მიწაზე. ამ სატანურ პროცესს ერთი ახალგაზრდა შეეწირა. მას სახურავზე ფეხი დაუცურდა და გადმოვარდა. ცოტა ხანს იცოცხლა უბედურმა და დაიღუპაო.

ასევე ჩამოუგდიათ ტაძრის თავზე დამაგრებული დედა ზარი, რომლის ხმაც თურმე რამდენიმე სოფელს სწვდებოდა. ზართან ასასვლელი კიბე ტაძრის შიდა მხრიდან ყოფილა. კიბის ერთი ნაწილი ახლაც არის შემორჩენილი. პაპა ამბობდა, მაშინ პატარა ვიყავი, თუმცა ეს ამბავი კარგად მახსოვს, ტაძრის მღვდელი წირვის დაწყების წინ ბავშვებსაც გვიშვებდა ზარის დასარეკად და ამ დალოცვლილი ტაძრის ზარი არაერთხელ დამირეკავსო.

როგორც ქეთომ გვითხრა, კომუნისტებს გაუპარსავთ მღვდელიც, რომელიც ამ ტაძარში მსახურებას აღავლენდა და უფლის სახლი უპატრონოდ მიუტოვებიათ. ერთი პერიოდი საჯინიბოდაც კი იყენებდნენო. ასე, მიუხედაობით ნელ-ნელა დანგრეულა ტაძარი, რომელიც ამ მდგომარეობაშიც შთამბეჭდავია. საინტერესოა, კულტურის სამინისტრო, ძეგლთა დაცვის სამსახური, საპატრიარქო რატომ არ ზრუნავენ ამ უძველესი და ისტორიული ძეგლის აღსადგენად? დროთა განმავლობაში  ხომ კიდევ უფრო განადგურდება და მოისპობა სახურავის გარეშე დარჩენილი დიდებული სალოცავი?

 

ტაძარში გვითხრეს, რომ ჩვენს მისვლამდე რამდენიმე საათის წინ იქ წირვა სოფლის მოძღვარმა ჩაატარა და მრევლი დააიმედა, რომ უფალის ძალითა და შეწევნით აუცილებლად გამოჩნდება ადამიანი, რომელიც ამ უძველესი და მრავალჭირგადახდილი ტაძრის აღდგენას შეძლებს.

euronews.ge

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...