ალბათ, ყველა პატიმრის ოცნებაა, მოიხადოს სასჯელი სწორედ ასეთი ტიპის ციხეში…

ბასტოის ციხე ნორვეგიაში, რომელსაც ,,პატიმრების თავისუფლების კუნძულს“ უწოდებენ, გამოირჩევა განსაკუთრებული ჰუმანურობით პატიმრების მიმართ, რაც გამოიხატება შემდეგში: პატიმრები ცხოვრობენ კოტეჯებში, მათ შეუძლიათ ისარგებლონ 18 დღიანი შვებულებით; პაემანი ახლობელთან კი ყოველკვირეულია, რომლის ხანგრძლივობა 12 საათია. აქ პატიმრები ასრულებენ ყოველდღიურ სამუშაოს დღის პირველ ნახევარში, რაშიც იღებენ გარკვეულ ანაზღაურებას, რომელსაც იყენებენ სხვადასხვა საჭირო ნივთის, საკვების შესაძენად.

კუნძულზე ბინადრობს ცხენი, კურდღელი, ქათამი, ძროხა, ცხვარი… ასევე, აქ არის კარტოფილის პლანტაციები, კენკრის ბუჩქები და ბოსტნები. პატიმართა უმეტესობა აქ დაკავებულია ისეთი საქმიანობით, როგორიცაა თევზჭერა.

პატიმრები დღის პირველ ნახევარში, როგორც უკვე აღვნიშნე, მუშაობენ, საღამოს საათებში კი მათ იმ საქმით შეუძლიათ დაკავდნენ, რომელიც სიამოვნებას მიანიჭებთ, შესაბამისად, აქ არის ბიბლიოთეკა, რომელშიც 10 000 წიგნია, კომპიუტერული ტექნიკა და ინტერნეტი, რომლითაც სარგებლობა პატიმრებს მხოლოდ 2 საათი შეუძლიათ. კუნძულზე არის, ასევე, თეატრალური წრე და როკ-ჯგუფები.

აღნიშნული ციხის უმთავრესი მიზანია პატიმართა რესოციალიზაცია. იუსტიციის სამინისტრომ ათწლიანი ექსპერიმენტის შემდეგ დაადგინა, რომ სასტიკი დამნაშავეების მიმართ ჰუმანური მოპყრობა დადებითი ეფექტისა და შედეგის მომტანია.

ამ ციხეში სასჯელს იხდიდა ანდრეს ბრეივიკი, რომელმაც ათასობით ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა, მათ შორის ქართველი სტუდენტის, თამთა ლიპარტელიანის. აქ იხდიდა სასჯელს, ასევე, არნფნინნ ნესეტი, რომელიც იყო მოხუცთა თავშესაფრის მთავარი ექიმი და ცნობილია, რომ მან 20-მდე მოხუცი საწამლავით მოწამლა, რათა ტანჯვისგან გაეთავისუფლებინა ისინი.

ბასტოის ციხის 11 წლიანი არსებობის განმავლობაში, კუნძულიდან სულ 5 ადამიანი გაიქცა; არ დაფიქსირებულა არცერთი თვითმკვლელობა და კანონდარღვევა.

დაუჯერებელია, თუმცა ფაქტია, რომ ამ კუნძულზე მყოფი პატიმრების შენახვა სახელმწიფოს 2.5-ჯერ ნაკლები უჯდება, ვიდრე სხვა ციხეებში მყოფი პატიმრების.

სტატისტიკურ მონაცემებზე დაყრდნობით, ბასტოის ციხეში მყოფი პატიმრების მხოლოდ 16% ჩადის დანაშაულს ციხიდან მათი გათავისუფლების შემდეგ.

ავტორი: სოსო გაზდელიანი

 

 

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...