ზრდასრული ადამიანისთვის, საკმაოდ უსიამო შეგრძნებაა, როცა მშობელი წინა დღეს გამორთმეულ ფულს უკან გიბრუნებს, შენ კი ართმევ…
ამ დრო მილიონი შემთხვევა გახსენდება, როცა თავად გამოართვი, მაგრამ უკან არასოდეს დაგიბრუნებია.
თითქოს ისეთი არაფერი, მაგრამ ეს მომენტი უსიამო შეგრძნებასთან ერთად უსუსურობის განცდასაც მიჩენს.
სანამ ბავშვები ვართ ვერ ვამჩნევთ, რის ფასად უჯდებათ მათ ჩვენი გაზრდა (აღზრდა), თბილი ტანსაცმლისა და საკვების ყიდვა.
სანამ ბავშვები ვართ, ვერ ვხედავთ, როგორ ზის მამა ცივ სარდაფში და წვალებით მოყვანილ ვაშლს სათითაოდ წმენდს, ყუთში ლამაზად ალაგებს, შემდეგ კი ბაზარში გასაყიდად მიაქვს. ვერ ვხედავთ, როგორ დგას ყინვაში და როგორ ქმნის ჩვენს ტკბილ ბავშვობას.
სანამ ბავშვები ვართ, ვერ ვხედავთ, როგორ გადის დედა კილომეტრებს ფეხით სამსახურამდე, წვიმაში, ქარში, თოვლში, ქარბუქში… მიზერული ხელფასის სანაცვლოდ.
საღამოს კი სახლში დაღლილი ბრუნდება, შეშის ღუმელს ანთებს, საჭმელს გიკეთებს, ხელით გირეცხავს ტანსაცმელს… ვერ ვხედავთ, როგორ ქმნის ჩვენს ბედნიერ ბავშვობას.
მერე ვიზრდებით, საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ არამხოლოდ ფიზიკურად… იზრდება და ყალიბდება ჩვენი ადამიანობა, რომლის შექმნაშიც ლომის წილი მშობლებს მიუძღვით. ვდგებით ცხოვრების რთულ გზაზე და გვავიწყდება, როგორი ბავშვობა გვქონდა. ბავშვობა, რომელიც ჩვენი მშობლების დაღლილობის, ტანჯვა-წვალებისა და ბრძოლის ხარჯზე იქმნებოდა.
აჩქარებული კადრივით ჩამივლის, ხოლმე ჩემი ბავშვობა. უამრავი ოცნებითა და გეგმით სავსე, ოცნებებით, რომლებიც რთული ასახდენი ყოფილა.

dainteresdit.ge

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...