სიყალბის ტირაჟირების საიდუმლო მეთოდები

ამონარიდი ენტონი სირილ სატონის წიგნიდან „უოლ სტრიტი და ჰიტლერის აღმასვლა“ (Wall Street and The Rise of Hitler)

 

ჯეიმს პოლ ვარბურგის აფიდევიტი

ახლა კი „ნაციონალ-სოციალიზმის ფინანსური წყაროების“ ავთენტურობის უარმყოფელი აფიდევიტი განვიხილოთ. ფრანც ფონ პაპენის წიგნმა – „მემუარები“ – მზის სინათლე 1953 წელს იხილა. ცნობისათვის, ეს უკანასკნელი პირველი მსოფლიო ომის მსვლელობისას შეერთებულ შტატებში გერმანიის სასარგებლოდ ჯაშუშობდა. ყოფილი რაიხსკანცლერი თავის წიგნში ჰიტლერის დაფინანსების თაობაზე საუბრობს და მთელ პასუხიმსგებლობას მრეწველ ფრიც ტისენსა და ბანკირ კურტ ფონ შრიოდერს აკისრებს. „მემუარების“ ავტორს თუ ვენდობით იგი ჰიტლერს ფინანსურად არ ეხმარებოდა. მართლაც, რეალური მტკიცებულება იმისი, რომ იგი შიკლგრუბერს აფინანსებდა, არ მოიძებნება (თუმცა, ზიმერმანი თავის წიგნში პაპენს ადანაშაულებს და მიუთითებს, რომ მან მესამე რაიხის მომავალ ფიურერს თოთხმეტი მილიონი მარკა შესწირა). ამ კონტექსტში ფრანც ფონ პაპენი „სიდნი ვარბურგის“ წიგნს, ასევე პოსტომისეულ პერიოდში გამოცემულ რენე სონდერეგერისა (ფსევდონიმი სევერინ რაინჰარდტი) და უორნერ ზიმერმანის წიგნებს იშველიებს და წერს: „ჯეიმს პ. ვარბურგს ძალუძს ეს სიყალბე თავის აფიდევიტში გააქარწყლოს… ძალიან მადლიერი ვარ მისი და მინდა ავღნიშნო, რომ ბ-ნი ვარბურგი მუქარის შემცველ ცილისწამებას ერთხელ და სამუდამოდ უარყოფს. ასეთი ბრალდებების უარყოფა ერთი შეხედვით შეუძლებლად მოჩანს. მისმა კატეგორიულმა უარმა საშუალება მომცა სიტყვებით გადმოგცეთ ჩემი ემოციური პროტესტი“. პაპენის წიგნში დანართის სახით მოცემულია ჯეიმს პ. ვარბურგის განცხადება და აფიდევიტი, რომელიც 1949 წლის 15 ივლისით თარიღდება.

განცხადების პირველი პარაგრაფიდან ვგებულობთ, რომ ჰოლანდიურმა საგამომცემლო სახლმა – “Holkema and Warendorf” – 1933 წელს წიგნი “De Geldbronnen van het nationaal Socialisme: drie gesprekken met Hitler“-ი გამოსცა, იქვე ვკითხულობთ: „სავარაუდოდ ამ წიგნის ავტორობა „სიდნი ვარბურგს“ მიეწერება. ჯეიმს პოლ ვარბურგს ხსენებული წიგნის არსებობის შესახებ ამსტერდამში ბაზირებული „ვარბურგი და კომპანიის“ ერთ-ერთმა პარტნიორმა შეატყობინა. “Holkema and Warendorf“-მა კარგად უწყოდა, რომ „სიდნი ვარბურგი“ ბუნებაში არ არსებობდა. მალევე ეს წიგნი მაღაზიის თაროებიდან გაქრა“. ვარბურგი ერთი შეხედვით თანმიმდევრულ, თუმცა, ორ ურთიერთგამომრიცხავ განცხადებას აკეთებს: „წიგნი ჩემი ოჯახის წევრების, ასევე ნიუ-იორკში მოღვაწე არაერთი საბანკო დინასტიისა თუ ცალკეული პიროვნების შესახებ მრავალ ცილისმწამებლურ ფაქტს შეიცავს. დღევანდელ დღემდე ამ წიგნის ეგზემპლარისთვის თვალიც კი არ მომიკრავს. როგორც ჩანს, ინფორმაციამ მაინც გაჟონა“. ვარბურგის მტკიცებით, მას „სიდნი ვარბურგის“ წიგნის ეგზემპლარი თვალით არასოდეს უნახავს, თუმცა იქვე მიუთითებს, რომ იგი „ცილისმწამებლური“ ინფორმაციითა გაჟღენთილი და აფიდევიტის შედგენას განაგრძობს. ჯეიმს პ. ვარბურგის განცხადება თითქოს მას „ხსენებული წიგნი თვალით არასოდეს უნახავს“, ვფიქრობ სიმართლეს არ შეესაბამება. ვარბურგის სიტყვების რეალურობის შემთხვევაში მისი აფიდევიტი ღირებულებას კარგავს. ამ უკანასკნელის თქმით, წიგნი „აშკარად ანტისემიტურ“ ხასიათს ატარებს, მისი განცხადების არსი კი იმაში მდგომარეობს, რომ „სიდნი ვარბურგზე“ შექმნილი ლეგენდა სუფთა წყლის ანტისემიტური პროპაგანდის ნაყოფია.

1933 წელს გამოცემულ წიგნში ასახული ანტისემიტური განცხადებების ავტორობა მხოლოდ ადოლფ ჰიტლერს მიეწერება, რომლის ანტიებრაული შეხედულებები ყველასთვის კარგადაა ცნობილი. ამ უკანასკნელის ბოდვებზე რომ არაფერი ვთქვათ, „სიდნი ვარბურგის“ წიგნს ანტისემიტიზმთან აბსოლუტურად არაფერი აკავშირებს, თუ როკფელერს, გლინს, კარტერს, მაკბინსა და ა.შ. ებრაელებად არ ჩავთვლით. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ წიგნში მითური „სიდნი ვარბურგის“ გარდა, რომელიც კურირერის ფუნქციას ასრულებდა და ფინანსებთან არაფერი ჰქონდა საერთო, არც ერთი ებრაელი ბანკირი არ არის მოხსნიებული. სარწმუნო წყაროზე (ელჩი დოდი) დაყრდნობით შეიძლება ითქვას, რომ ებრაელმა ბანკირმა ებერჰარდ ფონ ოპენჰაიმა ადოლფ ჰიტლერს ორასი ათასი მარკა გადასცა. „სიდნი ვარბურგს“ ცრუ ანტისემიტური პროპაგანდის გავრცელება რომ ნდომებოდა, ეს ფაქტი მხედველობიდან არ გამორჩებოდა. ჯეიმს პ. ვარბურგის განცხადების პირველი გვერდი 1933 წელს გამოცემულ წიგნს ეხება. პირველი გვერდის შემდეგ იგი რენე სონდერეგერის და კიდევ ერთი წიგნის შესახებ იწყებს საუბარს. ვარბურგის განცხადებისა და აფიდევიტის სწორი ანალიზი მიუთითებს, რომ მისი უარი და მტკიცებები ძირითადად სონდერეგერს უკავშირდება და არა „სიდნი ვარბურგს“.

იმხანად ანტისემიტური ვნებით შეპყრობილი რენე სონდერეგერი, მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდგომ პერიოდში აღმოცენებული ნეონაცისტური მოძრაობის წევრიც უნდა ყოფილიყო. მოკლედ რომ ვთქვათ, ჯეიმს პოლ ვარბურგი წიგნს, რომელიც თვალით არასოდეს უნახავს, ანტისემიტთა წარმოსახვის ნაყოფად მიიჩნევს და ავტორს ცილისმწამებლური განცხადებების აფიშირებაში ადანაშაულებს. შემდეგ კი მოგვიანებით გამოქვეყნებულ ანტისემიტურ წიგნს განიხილავს და მის შესახებ საბრალდებო დასკვნას აკეთებს. ამგვარად, ვარბურგი თავის აფიდევიტში 1933 და 1947 წელს გამოცემულ წიგნებს ერთმანეთში ურევს. მითიური „სიდნი ვარბურგისა“ და რენე სონდერეგერის განსჯა მკითხველისთვის მიგვინდია. ახლა კი ჯეიმს პოლ ვარბურგის რამდენიმე განცხადებას გავეცნოთ:

ჯეიმს პ. ვარბურგის აფიდევიტი, ქალაქი ნიუ-იორკი, 1949 წლის 15 ივლისი

1. აღნიშნული განცხადების წინა ნაწილში მოცემული რენე სონდერეგერისა და სხვების ცრუ, უსაფუძვლო მტკიცებულებებს რაც შეეხება, მე, კონექტიკუტის შტატის ქალაქ გრინვიჩი მცხოვრები ჯეიმს პოლ ვარბურგი ვაცხადებ შემდეგს:
2. რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია „სიდნი ვარბურგის“ სახელისა და გვარის მქონე პიროვნება 1933 წელს არც ქალაქ ნიუ-იორკში და არც სხვა ადგილას არ ფიქსირდებოდა, არც იმხანად და არც მომდევნო წლებში.
3. ჩემი ხელნაწერი, დღიური, ჩანაწერები, დეპეშები და დოკუმენტები ჰოლანდიურ ენაზე თარგმნისა და გამოქვეყნების მიზნით არასოდეს არავისთვის გადამიცია. აქვე დავაზუსტებ, რომ ბელგიის ქალაქ ანტვერპენში მცხოვრებ ჯეი. ჯი. შუპთან არანაირი შეხება არ მქონია და შესაბამისად მისთვის არც რაიმე სახის დოკუმენტი გადამიცია. რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია და როგორც მახსოვს ამ პიროვნებას არასოდეს შევხვედრილვარ.
4. როჯერ ბოლდუინსა და ჩემს შორის სატელეფონო საუბარი არასოდეს შემდგარა. ამის თაობაზე სონდერეგერის გაკეთებული განცხადება სიმართლეს არ შეესაბამება.
5. 1929 წელს და არც მომდევნო პერიოდში, გერმანიაში „გერენთი თრასთ კომპანის“ პრეზიდენტის თხოვნით არ წავსულვარ.
6. 1929 და 1930 წლებში ჩემი ბანკის ბიზნესინტერესებიდან გამომდინარე და ამასთანავე ქალაქ ნიუ-იორკში მდებარე „ინთერნეშენალ ექსეფთენს ბენქის“ დავალებით გერმანიაში ვიმყოფებოდი. ამ ქვეყანაში მომხდარ კომუნისტურ რევოლუციასთან, რომელმაც ნაცისტურ კონტრევოლუციას შეუწყო ხელი, არაფერი მაკავშირებდა. ჩემი აზრით, კომუნისტური რევოლუცია ხელისუფლების სათავეში ნაცისტების მოსვლის საბაბს იძლეოდა. 1930 წელს გერმანიაში გამართული საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ შეერთებულ შტატებში დავბრუნდი და ჩემს კოლეგებს ამ ქვეყნის სათავეში ნაცისტების მოსვლის თაობაზე ვაფრთხილებდი, რაც თავის მხრივ ევროპაზე ნაცისტების დომინირებას, ან მსოფლიო ომს, ანაც ორივეს ერთად გამოიწვევდა. ეს გაფრთხილება იმ ფაქტის დასადასტურებლადაც გამოდგება, რომ ჩემმა ბანკმა გერმანული ვალდებულებებისგან თავის დაღწევა დაიწყო.
7. ადოლფ ჰიტლერთან, ბობოლა ნაცისტებთან ან ნაცისტური პარტიის დამფინანსებლებთან არასოდეს მისაუბრია. შეხების წერტილები არც „მენდელსონი & კომპანიასთან“, არც „როტერდემშ ბენქიავირეინეგენთან“ და არც „ბანკა იტალიანასთან“ მქონია.
8. შემიძლია დავადასტურო, რომ 1933 წლის თებერვალში (იხ. “Spanischer Sommer”-ის 191-192 გვერდები) გერმანიაში არ ვიმყოფებოდი. ამავე წლის იანვარში, გერმანიის სათავეში ნაცისტების მოსვლის შემდეგ ამ ქვეყანაში ფეხი აღარ დამიდგავს. იანვარსა და თებერვალში ქალაქ ნიუ-იორკსა და ვაშინგტონში გახლდით. ჩემი ყურადღება ჩემი ბანკის საქმეებისკენ და ფრანკლინ დ. რუზველტის საპრეზიდენტო კამპანიისკენ იყო მიმართული. აშშ-ში ამ დროს მწვავე საბანკო კრიზისი სუფევდა. 1933 წლის 3 მარტს გამართული ინაუგურაციის შემდეგ, ბ-ნ რუზველტთან ვმუშაობდი და მასთან ერთად „მსოფლიო ეკონომიკური კონფერენციის“ დღის წესრიგს ვადგენდი, სადაც ივნისის თვეში ფინანსური მრჩევლის რანგში გამაგზავნეს. ეს საკითხი საზოგადოებრივი განსჯის საგანს არ წარმოადგენს.
9. ზემოხსენებული განცხადებები საკმარისია იმის დასადასტურებლად, რომ „სიდნი ვარბურგი“ ბუნებაში არ არსებობდა და ამ ყველაფერს ჭეშმარიტებასთან არაფერი აქვს საერთო.

ავტორის კომენტარები ჯეიმს პ. ვარბურგის ავიდევიტზე

1. უნდა აღინიშნოს, რომ ეს აფიდევიტი შვეიცარიის ქალაქ ციურიხში მცხოვრებ რენე სონდერეგერს ეხება და არა 1933 წელს ჯეი. ჯი. შუპის ავტორობით გამოცემულ წიგნს.
2. სავარაუდოდ „სიდნი ვარბურგი“ უცნობი ავტორის ფსევდონიმია.
3. „თარგმნოს და გამოაქვეყნოს ჰოლანდიაში“ – ამის შესახებ ვარბურგის აფიდევიტში ბევრი არაფერია ნათქვამი.
4. იტყობინება სონდერეგერი და არა „სიდნი ვარბურგი“.
5. ვარბურგი გერმანიაში 1929 და 1930 წელს „ინთერნეშენალ ექსეფთენს ბენქის“ დავალებით იმყოფებოდა.
6. —–
7. ამ განცხადების უარმყოფელი მტკიცებულება არ მოიპოვება. შეიძლება ითქვას, რომ ვარბურგები ზემოხსენებულ ბანკებთან დაკავშირებული არ იყვნენ, თუ არ ჩავთვლით ვარბურგის ბანკის იტალიურ ბანკ-კორესპონდენტს – „ბანკა კომერსიალა იტალიანას“, რომელიც სახელწოდებით „ბანკა იტალიანას“ წააგავს.
8. ამ განცხადების უარმყოფელი მტკიცებულება არ მოიპოვება. „სიდნი ვარბურგი“ ამის შესახებ კრინტს არ ძრავს. იხილეთ ენტონი ს. სატონის წიგნი „უოლ-სტრიტი და ფრანკლინ დელანო რუზველტი“ (Wall Street and FDR, New York: Arlington House Publishers, 1975), რომელშიც აშშ-ის ყოფილი პრეზიდენტის გერმანული კავშირების შესახებ არაერთ საინტერესო ინფორმაციას ამოიკითხავთ.
9. არა. ჯეიმს პ. ვარბურგის თქმით, მას 1933 წელს ჰოლანდიაში გამოცემული „სიდნი ვარბურგის“ წიგნის ორიგინალი თვალით არასოდეს უნახავს. ამიტომ მისი აფიდევიტი მხოლოდ რენე სონდერეგერის წიგნში თავმოყრილ არაზუსტ ფაქტებს ემყარება. „სიდნი ვარბურგი“ შეიძლება მითიური პერსონაჟი იყო, მაგრამ მაქს და პოლ ვარბურგების ი.გ. ფარბენთან და ადოლფ ჰიტლერთან კავშირი მითი არ იყო. დიახ, გერმანიაში დაბადებული ებრაელი ბანკირები, ძმები ვარბურგები, ნაცისტებთან თანამშრომლობდნენ.

ჯეიმს პ. ვარბურგი მკითხველის შეცდომაში შეყვანას ხომ არ ისახავს მიზნად?

სავსებით შესაძლებელია, რომ „სიდნი ვარბურგი“ მავანის ფანტაზიის ნაყოფს წარმოადგენდეს. ჩვენი ვარაუდით „სიდნი ვარბურგი“ წიგნის უცნობი ავტორის ლიტერატურული ფსევდონიმია. არც ისაა გამორიცხული, რომ ზიმერმანსა და სონდერეგერს ვარბურგებისთვის ჩირქის მოცხება სურდათ. პაპენის „მემუარებში“ გამოქვეყნებული ვარბურგის აფიდევიტის განხილვის მიუხედავად, მაინც ინფორმაციულ ვაკუუმში ვრჩებით.

დღემდე სამი მნიშვნელოვანი და პასუხგაუცემელი კითხვა არსებობს:

1) რატომ ამტკიცებდა ჯეიმს პოლ ვარბურგი, რომ წიგნი, რომელიც მას არასოდეს წაუკითხავს ყალბი ინფორმაციით იყო გაჯერებული?
2) რატომ არიდებს თავს ჯეიმს პ. ვარბურგი ძალზე მნიშვნელოვან საკითხს და რატომ გადააქვს ყურადღება „სიდნი ვარბურგიდან“ 1947 წელს გამოქვეყნებულ რენე სონდერეგერის ანტისემიტური შინაარსის წიგნზე?
3) რატომ იყო ჯეიმს პ. ვარბურგი გულგრილად განწყობილი ებრაელთა ტანჯვა-წამების მიმართ, რომელსაც ადგილი ჰქონდა მეორე მსოფლიო ომის წლებში და რატომ გამოაქვეყნა თავისი აფიდევიტი ცნობილი ნაცისტისა და ჰიტლერის ერთ-ერთი გულმხურვალე მხარდამჭერის, ფრანც ფონ პაპენის, „მემუარებში“?

ნაცისტებმა მილიონობით იუდეველის სიცოცხლე შეიწირეს. კარგი დღე არც გერმანიაში დაბადებულ ებრაელ ვარბურგებს დაადგათ. ელემენტარულია, რომ გერმანელი ებრაელების განვლილი მძიმე ცხოვრებით შეწუხებული ადამიანი ნაცისტებთან და ნაციზმის აპოლოგეტებთან საქმეს არ დაიჭერდა. საინტერესოა, ნაცისტი პაპენი ანტინაცისტ ჯეიმს პ. ვარბურგს გულთბილ ლიტერატურულ მასპინძლობას უწევს. უფრო მეტიც, ვარბურგებს აფიდევიტის გამოსაქვეყნებლად დიდი არჩევანი ჰქონდათ. თუმცა, მის გამოსაცემად რატომღაც ნეონაცისტური არხები აირჩიეს, ღირს ამაზე დაფიქრება. ერთადერთი ლოგიკური ახსნა ის გახლავთ, რომ „სიდნი ვარბურგის“ წიგნში მოყვანილი ზოგიერთი ფაქტი სიმართლეს შეესაბამება ან ახლოს დგას სიმართლესთან და ჯეიმს პოლ ვარბურგს უხერხულ მდგომარეობაში აგდებს. ვერ ვიტყვით, რომ იგი განზრახ იტყუება, რადგან ბიზნესმენები ალოგიკური ადამიანები არიან, რა თქმა უნდა, ვარბურგიც მათ რიცხვს მიეკუთვნება.

რამდენიმე დასკვნა, რომელიც „სიდნი ვარბურგის“ ისტორიიდან გამოვიტანეთ

„სიდნი ვარბურგი“ გამოგონილი პიროვნებაა, შესაბამისად, 1933 წელს გამოცემული წიგნი ფიქციაა და სხვა არაფერი. როგორც არ უნდა იყოს, მასში მოცემული ნაკლებად ცნობილი არაერთი ფაქტი მხედველობაში მისაღები და ყურადსაღებია. ჯეიმს პ. ვარბურგის აფიდევიტი აქცენტს არა 1933 წელს არამედ ათი წლის შემდეგ გამოქვეყნებულ ანტისემიტურ წიგნზე აკეთებდა. ამერიკული ი.გ. ფარბენის (I.G. Farben) ხელმძღვანელი პოლ ვარბურგი ადოლფ ჰიტლერს ფინანსურად უზრუნველყოფდა. გერმანული ი.გ. ფარბენის ხელმძღვანელმა მაქს ვარბურგმა კი მესამე რაიხის დიქტატორთან ერთად იმ დოკუმენტს მოაწერა ხელი, რომლის ძალითაც ჰაილმარ შახტი რაიხსბანკის პრეზიდენტად დაინიშნა. ვარბურგებსა და ჰიტლერს შორის არსებული დოკუმენტურად დადასტურებული კავშირები არ შეიძლება ყურადღების მიღმა დავტოვოთ.

ვინ და რატომ დაწერა ეს წიგნი? ჯეი. ჯი. შუპის თქმით, ინგლისში გაკეთებული ჩანაწერების ავტორობა ამ გვარის ერთ-ერთ წარმომადგენელს მიეწერება, შემდეგ კი სათარგმნელად მას გადასცა. რა მოტივი ამოძრავებდა ვარბურგს? ვინ იცის იქნებ ვარბურგებისა და მათი უოლსტრიტელი პარტნიორების ამორალური საქციელის გამო სინდისი ქეჯნიდა და ჩანაწერების მზის სინთლზე გამოტანაც სწორედ ამ ფაქტით იყო განპირობებული? აქვე დავამატებდი, რომ ომებისა და რევოლუციების დამგეგმავმი უოლსტრიტელები ხშირ შემთხვევაში თავმდაბალი და თავაზიანი მოქალაქეების შთაბეჭდილებას ტოვებენ. დარწმუნებით ვერც იმის ვიტყვით, რომ ვარბურგს ასეთი ნაბიჯის გადადგმისკენ სწორედ სინდისის ქეჯნამ ან გულისხმიერებამ უბიძგა. თუ წიგნში ყალბი და ცილისმწამებლური ინფორმაციაა თავმოყრილი, ჩნდება კითხვა, ვინ არის ავტორი, რომელმაც მავანთა ყურადღება მიიპყრო და ააფორიაქა? ჯეიმს პ. ვარბურგი ამის შესახებ დუმს, თუმცა იქვე შენიშნავს: „სიყალბის ტირაჟირების ნამდვილი მიზანი დღემდე გაურკვეველია“.

საინტერესოა, რომელი სახელმწიფოს ინტერესებში შედიოდა ამ დოკუმენტების გაყალბება? დიდი ბრიტანეთი ან შეერთებული შტატები თავიდანვე გამოირიცხა, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ქვეყნები წიგნში გაკვრით არიან ნახსენები. იგივე ითქმის ნაცისტებზეც. რაც შეეხება საფრანგეთს, საბჭოთა კავშირს ან ავსტრიას. არ გამოვრიცხავ, რომ დოკუმენტების ფალსიფიცირებაში სწორედ ამ სახელმწიფოების ხელი ერიოს, რადგან ნაცისტური გერმანიის აღმასვლა მათ ეროვნულ უსაფრთხოებას ემუქრებოდა. ამიტომ სავსებით შესაძლებელია, რომ წიგნის შედგენაში საფრანგეთს, ავსტრიასა და საბჭოთა კავშირს გარკვეული როლი შეასრულებინათ. მთავრობის დახმარების გარეშე ასეთი წიგნის გაყალბებას მხოლოდ ინსაიდერული ინფორმაციის მქონე რიგითი მოქალაქე თუ შეძლებდა. „გერენთი თრასთ კომპანის“ ნიუ-იორკის საზღვრებს გარეთ ნაკლებად იცნობენ. თუმცა, არსებობს ალბათობის ექსტრაორდინალური დონე, რომელიც ამ ბანკის მონაწილეობას განსაზღვრავს, რადგან ჯეი. პი. მორგანის მფლობელობაში მყოფი ეს ფინანსური ინსტიტუტი ბოლშევიკური რევოლუციის დასაფინანსებლად და რუსეთში ჯაშუშების შესაგზავნად გამოიყენებოდა. ვინც „გერენთი თრასთ კომპანის“ ადოლფ ჰიტლერის დამფინანსებლად მოიხსენიებდა, როგორც ჩანს, ჩვეულებრივი მოკვდავისგან განსხვავებით საიდუმლო მასალებზე მიუწვდებოდა ხელი. იბადება კითხვა: რა მიზანს ისახავდა ამ წიგნის გამოცემა? წიგნის უცნობმა ავტორმა კარგად უწყოდა, რომ ევროპის კონტინენტზე სისხლისმღვრელი სამხედრო კონფლიქტი მზადდებოდა და იმედოვნებდა, რომ მსოფლიო საზოგადოება უოლ-სტრიტზე მოკალათებული ფანატიკოსებისა და მათი მეგობარი გერმანელი მრეწველების წინააღმდეგ გაილაშქრებდა, თუმცა უკვე ძალიან გვიანი იყო. ცხადია, წიგნის ავტორის მიზანს ჰიტლერელთა აგრესიული გეგმებისა და მათი უოლსტრიტელი დამფინანსებლების მხილება წარმოადგენდა, რადგან უოლ-სტრიტის კონტროლიებად ამერიკულ კომპანიებს ნაცისტური სამხედრო მანქანის შექმნაში უნდა მიეღოთ მონაწილეობა. როდესაც „სიდნი ვარბურგის“ წიგნი დაიწერა ჰიდროგენიზირებული პატენტები, ბომბის სამიზნეები და სხვა საჭირო ტექნიკა ნაცისტებს ჯერ კიდევ არ ჰქონდათ მიღებული. ადოლფ ჰიტლერის დაფინანებაში თავისი წვლილი კომპანია „სტანდარდ ოილმაც“ (Standard Oil Company) შეიტანა. როგორც ჩანს, ამ წიგნმა ადოლფ ჰიტლერის საზღვარგარეთელი მხარდამჭერების წელში გადატეხა განიზრახა, რაც თავის მხრივ, ჰიტლერისადმი დიპლომატიური/ფინანსური მხარდაჭერის შემცირებასა და შეერთებული შტატების მიერ გერმანიისთვის გამოყოფილი სამხედრო ნაწარმის ექსპორტის გაუქმებას გამოიწვევდა. თუ წიგნის მიზანიც ეს გახლდათ, მაშინ დანამდვილებით შეიძლება ითქვას, რომ სამწუხაროდ, მან თავისი მისია ვერ შეასრულა.

თარგმნა დავით პაპოშვილმა

წყარო: ფეისბუქგვერდი “ალტერნატიული ისტორია”

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...