“ჩემი ნახატები ჩემი ფიქრებია. მათშიც ის წერია, რომ ჩვენ, ადამიანებს, განუსაზღვრელი ძალა გვაქვს და თუ მოვინდომებთ, ყველაფერზე გამარჯვება შეგვიძლია!”

გვანცა აფხაიძეს რაღაცნაირად შებოჭილმა ვთხოვე, – შენ სასწაული მოახდინე, მეოთხე სტადიის სიმსივნე დაამარცხე, შეგიძლია, სიტყვით გადმოსცე, ეს როგორ შეძელი – მინდა, ისინიც დარწმუნდნენ, რომ გადარჩებიან, ვისაც კიბო უძლეველი ჰგონია-მეთქი. მაშინვე მიპასუხა, – როგორც კი ჩემი დიაგნოზი გავიგე, დავიფიცე, – როცა გადავრჩები, ყველას დავეხმარები, ვინც კიბოს ებრძვის-მეთქი.
ვინც გვანცას ნახავს, და­რწმუნდება,

რომ ადამიანის შესაძლებლობები უსაზღვროა და მართლაც ყველაფერს შეძლებს, რასაც მოინდომებს!

– ერთ დილით სარკეში

ჩავიხედე და შევნიშნე, რომ ყელზე, იქ, სადაც ფარისებრი ჯირკვალია, რაღაც მქონდა ამობერილი. ალბათ ჯირკვალი მაქვს გაღიზიანებული, ექიმთან უნდა წავიდე-მეთქი… ძალიან მალე ცნობილ ონკოლოგთან აღმოვჩნდი. გავიკეთე ანალიზები, პასუხისთვის რამდენიმე დღის შემდეგ დამიბარეს. მამა წავიდა პასუხის გასაგებად (დედა ჩემ გამო იტალიაშია წასული, რომ ჩემი სწავლის საფასური გადავიხადო). შინ დაბრუნებულ მამას ვკითხე, რა გითხრეს-მეთქი. თავი გამიქნია, – ორშაბათს იქნ­ება პასუხებიო და ზურგი შემაქცია. იმის შემდეგ აღარ მელ­აპარაკებოდა, რამდენჯერმე მომ­ეჩვენა, თითქოს თვალებზე ცრემ­ლი ჰქონდა. ორშაბათს ვუთხარი, – ერთად წავიდეთ პასუხისთვის-მეთქი. მაშინღა მითხრა, – ეჭვობენ, რომ ლიმფომა გაქვსო. აზრზე არ ვიყავი, რა იყო ლიმფომა. მაშინვე დავჯექი კომპიუტერთან და დავგუგლე… მივყევი, გავხსენი­ ფაილები და წავიკითხე, რომ 90% გადარჩება, მხოლოდ 10% ვერ ერევა სიმსივნესო.
იმ წამებში დავიწყე ფიქრი, რა გამეკეთებინა, რომ მეცოცხლა. თანაც, რაც შეიძლება ჩქარა. მზად ვიყავი ამეტანა ყველაფერი, რაც არ უნდა მძიმე ყოფილიყო.
განაგრძეთ კითხვა

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...