XX საუკუნის 10-იანი წლების დასაწყისში, როდესაც რუსეთის იმპერიის უმაღლესმა მესვეურებმა ე.წ. “რევოლუციური სიტუაციის” საბოლოოდ დარეგულირება და არარუსულ მხარეებში ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ჩახშობა შეძლეს, რევოლუციის მომხრეთა დიდი ნაწილი საზღვარგარეთ გაიხიზნა, ნაწილი კი იატაკქვეშეთში გადავიდა.ამავდროულად, კავკასიის სამეფისნაცვლოში აბრაგობის ფაქტები გახშირდა – თბილისისა და

ქუთაისის გუბერნიის ტყეები თვითმპყრობელობის წინააღმდეგ მებრძოლი “კაი ყმებით” აივსო. დასავლეთ საქართველოში ამ მხრივ განსაკუთრებით გამოირჩეოდა გურია, ხოლო აღმოსავლეთში – კახეთი.

“თქვენო მაღალკეთილშობილებავ! მაქვს პატივი გაცნობოთ, რომ თელავის მაზრაში კარგა ხანია მოქმედებს მრავალრიცხოვანი ყაჩაღური დაჯგუფება, რომელსაც აქაურები “ტყის საძმოს” უწოდებენ… ამ “საძმოს” 1907 წლამდე მეთაურობდა ანარქისტ-ტერორისტი აქვსენტი სიდამონიძე, ამჟამად კი მას ყოფილი მწყემსი, ხარება ჯიბუტი ხელმძღვანელობს. ყაჩაღები საკმაო პოპულარობით სარგებლობენ ადგილობრივ “ტუზემცებს” შორის, რისი დასტურიცაა ის, რომ ხალხში ხელიდან ხელში გადადის მათი ფოტოგრაფიული სურათები, რომლებიც სხვათა შორის, ცნობილი ფოტოგრაფის – როინოვის გადაღებულია” – ასე იწყებოდა წერილი, რომელიც 1910 წლის დასაწყისში კავკასიის მეფისნაცვალს, ილარიონ ვორონცოვ-დაშკოვს თელავის მაზრის ჟანდარმერიის განყოფილებიდან გაუგზავნეს. მას თან ნივთმტკიცებად რამოდენიმე საკმაოდ მაღალი ხარისხის ფოტოსურათიც ერთვოდა, რომლებიც მაზრის მოსახლეობისაგან ამოეღოთ.  განაგრძეთ  კითხვა

დატოვეთ კომენტარი

კომენტარები

Загрузка...